Vidéos 🎥 ويدئو

ياد بودی از خانم خانما کلبادی

A la mémoire de Khanoom Khanooma KOLBADI

🍁Grand Hôtel

گراند هتل

🍁

🍁Les paroles de Vassimeh Kolbadi

سخنان وسيمه کلبادی

هاتف جون، نوهٔ عزيز من، از من خواستی که از زندگيم و از آمدنم به آمريکا و بقيهٔ چيزها صحبتی بکنم تا بعد برای دختر عزيزت بازگو کنی.

من در سال ۱۹۲۸ در شهر کوچک ساری شمال ايران بدنيا آمده ام، پدرو مادرم هر دو با هم پسر عمو و دختر عمو‌بودن و از يه خونوادهٔ بسيار متمولی يعنی در واقع فعودالی که زمينهای زيادی داشتن. در دورهٔ کودکی من به دليل اصلاحاتی که در مملکت شده بود ملکها را گرفته بودن اما زندگی آنها بسيار ساده و من بچهٔ اول و تقريبأ تا ۹ سالگی منحصر بچهٔ آنها بودم، بعدأ سه خواهر و يه برادر ديگه بدنيا آمد و من ۱۸ سالم بود که برادرم بدنيا آمد و ۲۰ سالم بود که با شخصی که در تهران بود و خواهرش برای ديدن تولد برادرم آمده بود عروسی کردم.

در سال ۱۳۲۷ به تهران آمدم و ساکن تهران شدم، دختر تنهايی که به جز محيط کوچک ساری چيزی را نديده بود و فقط همدم و آرزويش هم دانش بود و آگاهی از دنيا و چشمهای حريصش بيشتر از دهنش آمادهٔ بلع آگاهی های زندگی بود…در يک سال بعد دختر بزرگم مريم يعنی مادر تو که دوقولو بود بدنيا آمد منتهی يکی از بچه ها يعنی دوقلوی مريم در سال بعد فوت کرد.

از اون به بعد تمام توجه من به تربيت بچه ها و ادامهٔ تحصيل شد تا اينکه در دانشگاه تهران اسم نوشتم و ليسانسم را از آنجا گرفتم و در عين حال تا شايد ۱۰ سال صاحب ۴ بچه شدم که آخرين آنها فعلأ پزشک است و همهٔ ما در آمريکا هستيم.

در سال ۱۹۸۰ به دليل رووليسيونی که در ايران اتفاق افتاد همهٔ ما منجمله شوهرم دکتر معرفت عازم آمريکا شديم. اوايل زندگی در آمريکا با داشتن ۴ – ۵ خانواهٔ ما و داشتن همچون نوهٔ عزيزی مثل تو که بيشتر اوقات بايد با من زندگی ميکرد، زندگی سخت بود ، به همين دليل سه – چهار مورد فکر کردم تا به اين نتيجه رسيدم که بيش از همه عشقم به بچه هاست و بهتره که يک نرسری باز کنم، بچه های مختلف آمدن و من به آنها علاقه مند شدم و شايد بيش از ۶۰ بچه را نگهداری کردم تا سنی که ديگر قدرت آن را نداشتم کار کنم، شوهرم هم بيمار بود و به نتيجه بدليل سرطان فوت کرد. بچه ها هر کدام تحصيل کردن، همه به دانشگاه رفتن ، دانشگاه‌های خوب مثل جورج تان، ام آی تی، هاروارد و بيش از همه توجه من به نوه ها شد چون بايد به مادرشون کمک ميکردم، نوه ها را بزرگ کردم و مثل بچهٔ خودم از آنها نگهداری کردم و شايد تجربهٔ تو در کودکی که با من بودی ناظر اين بودی که با اتو مبيل تو را به مدرسه ميرسوندم تا مورد تهاجم بچه های شيطان ديگه قرار نگيری.

از اينکه بعد از مدتها به آسايشی رسيديم و همه صاحب کارو شغل و زندگی شدن، خيلی خوشحالم اما سلامت از دست رفت.

به قول ايرانيان : «تبح کردم جوانی تا کنم خوش زندگانی را چه سود از زندگانی چون تبح کردم جوانی را».

ميپرسی که راز موفقيت من يا آسا يش من در زندگی چی بود.

آسايش من البته نيميش شايد به شانس و سرنوشت ارتباط داشته باشد ولی خودم در ايجاد يک‌ سر نوشت شريک بودم که هميشه از طبيعت يا خدا يا هرچه بنامش بگذاريد آرزو داشتم که کينه نداشته باشم، محبت به همه داشته باشم، مهربان باشم و همين هم شد يعنی درکودکی کسانی که در خانوادهٔ من کار ميکردن منو سنبل مهربونی و محبت ميدانستند، بعدأ هم بچه های من با هرکدام که زندگی کردم اونها از من راضی بودن، سعی کردم آسايش آنها را از همه جور فراهم کنم، عشق من در زندگی بچه ها و نوه های من بود و خوشحالم که در اين راه نتيجه گرفتم، همهٔ آنها سر براه و آدمها ی سالمی ببار آمدن، منجمله خود تو‌هاتف عزيز پدر «وسيمه» ، من چون اسمم وسيمه بود به من افتخار دادی که اسم بچهٔ خودت را هم وسيمه بگذاری و دلم ميخواهد که بچهٔ تو سرنوشت منو داشته باشد، سرنوشت خوب با آسايش۰۰۰ اميدوارم تأحت تأثير احساسات قرار نگيری، همه چيز خوب و روبراه ست و امروز خوش ترين روز من است که شما را دور هم ميبينم و اميدوارم تو با زن و بچه ات آسايش فکری داشته باشی، راحتی داشته باشی و در زندگی از اينکه هر جای دنيا هستی همهٔ مردم را دوست داشته باشی، همهٔ ما چه از هر نژاد چه از هر مذهب يکی هستيم بايد بدونيد که سوالی از اين بابت بکنيم با همه عشق بورزيم و محبت داشته باشيم ، زندگی و اين سيارها را کشش و محبت به هم نگه میدارن، ما هم بايد به همين ترتيب باشيم، از دختر کوچيکت ميخواهم که اطاعت پدر و مادر را رعايت بکند و من ناظر زحمت‌های هر دوی اينها در ۹ ماهگی تو بود، دلم ميخواد همينطور در بزرگی به بهترين مدرسه فرستاده بشی و بهترين و راحت ترين کارها را انتخاب بکنی ، صدمه نبينی در زندگی و قدر سلامت خود را بدونی و قدر دوروبريها و آسايش آنها را رعايت بکنی.

اگه سوال ديگه ای هست ؟؟؟

مرسی (هاتف ميگويد)،

خوب بود؟

خيلی (هاتف ميگويد).

اين گريه اش گرفت.

Mon cher Hâtef, mon petit-fils adoré, tu m’as demandé de te parler de ma vie, de mon arrivée en Amérique et d’autres choses, afin que tu puisses ensuite les raconter à ta chère fille.

Je suis née en 1928 dans la petite ville de Sâri, au nord de l’Iran. Mon père et ma mère étaient cousins germains et appartenaient à une famille très aisée, en réalité féodale, possédant de nombreuses terres. Durant mon enfance, à la suite des réformes qui ont eu lieu dans le pays, leurs propriétés ont été confisquées, mais leur mode de vie est resté très simple. J’étais leur premier enfant et, jusqu’à l’âge d’environ neuf ans, leur unique enfant. Par la suite, trois sœurs et un autre frère sont nés. J’avais 18 ans lorsque mon frère est né, et à 20 ans je me suis mariée avec un homme qui vivait à Téhéran, dont la sœur était venue assister à la naissance de mon frère.

En 1948 (1327), je suis venue m’installer à Téhéran. J’étais une jeune fille qui n’avait rien connu d’autre que le petit environnement de Sâri, et dont le seul compagnon et le seul rêve étaient le savoir et la connaissance du monde. Mes yeux avides étaient plus prêts que ma bouche à absorber les apprentissages de la vie…

Un an plus tard est née ma fille aînée, Maryam, c’est-à-dire ta mère. Elle était jumelle, mais l’un des deux enfants, le jumeau de Maryam, est décédé l’année suivante.

À partir de là, toute mon attention s’est portée sur l’éducation des enfants et la poursuite de mes études, jusqu’à ce que je m’inscrive à l’Université de Téhéran, où j’ai obtenu ma licence. Dans le même temps, en l’espace d’environ dix ans, j’ai eu quatre enfants, dont le dernier est aujourd’hui médecin. Nous vivons désormais tous en Amérique.

En 1980, en raison de la révolution qui a eu lieu en Iran, toute la famille, y compris mon mari, le docteur Marefat, a émigré vers les États-Unis. Les débuts de la vie en Amérique ont été difficiles : avec quatre ou cinq familles autour de nous et un petit-fils aussi précieux que toi, qui vivais très souvent avec moi, la vie n’était pas simple. C’est pourquoi j’ai longuement réfléchi à plusieurs solutions, avant d’arriver à la conclusion que mon plus grand amour était celui des enfants. J’ai alors décidé d’ouvrir une crèche. Des enfants très différents sont venus, je me suis attachée à eux, et j’ai pris soin de plus de soixante enfants, jusqu’à l’âge où je n’ai plus eu la force de travailler. Mon mari était malade et il est finalement décédé d’un cancer.

Les enfants ont chacun poursuivi leurs études, tous sont allés à l’université, dans de très bonnes institutions comme Georgetown, le MIT ou Harvard. Ensuite, mon attention s’est surtout portée sur mes petits-enfants, car je devais aider leur mère. Je les ai élevés et je me suis occupée d’eux comme de mes propres enfants. Toi-même, durant ton enfance passée auprès de moi, tu as été témoin de cela, lorsque je t’emmenais à l’école en voiture pour que tu ne sois pas agressé par d’autres enfants turbulents.

Je suis très heureuse qu’après tant d’années nous ayons atteint une certaine stabilité, que chacun ait un travail, une profession et une vie, même si la santé, elle, s’est perdue. Comme le dit un proverbe iranien :

« J’ai sacrifié ma jeunesse pour construire une vie heureuse ; mais à quoi sert la vie lorsque la jeunesse est perdue ? »

Tu me demandes quel a été le secret de ma réussite ou de ma sérénité dans la vie. Une partie de cette sérénité tient sans doute à la chance et au destin, mais j’ai aussi été actrice de mon propre destin. J’ai toujours souhaité, que ce soit auprès de la nature, de Dieu ou de quelque force que ce soit, ne pas avoir de rancune, aimer tout le monde et rester bienveillante. Et cela s’est réalisé. Dans mon enfance déjà, les personnes qui travaillaient dans notre famille me considéraient comme un symbole de douceur et de bonté. Plus tard, mes enfants, avec qui j’ai vécu tour à tour, ont tous été satisfaits de moi. J’ai toujours essayé d’assurer leur bien-être à tous les niveaux. L’amour de ma vie a été mes enfants et mes petits-enfants, et je suis heureuse d’avoir vu le fruit de cet amour : ils sont tous devenus des personnes droites et équilibrées, y compris toi, mon cher Hâtef, père de « Vasimeh ».

Comme mon prénom était Vasimeh, tu m’as fait l’honneur de donner ce même prénom à ta fille, et j’en suis très fière. J’aimerais que ton enfant ait un destin semblable au mien : un bon destin, empreint de sérénité. J’espère que tu ne te laisseras pas dominer par les émotions ; tout va bien, tout est en ordre, et aujourd’hui est l’un des jours les plus heureux de ma vie, de vous voir tous réunis. J’espère que toi, ta femme et tes enfants aurez la tranquillité d’esprit, le confort, et que partout où tu vivras dans le monde, tu aimeras les gens. Nous sommes tous un, quelles que soient notre race ou notre religion. Nous devons aimer tout le monde sans distinction. La vie et cette planète tiennent grâce à l’amour et à l’affection entre les êtres humains ; nous devons être à l’image de cela.

Je demande à ta petite fille de respecter et d’obéir à ses parents. J’ai été témoin des efforts de chacun d’eux lors de tes neuf premiers mois de vie. J’espère qu’en grandissant tu seras envoyé dans les meilleures écoles, que tu choisiras les meilleurs et les plus confortables chemins professionnels, que tu ne subiras pas de blessures dans la vie, que tu prendras soin de ta santé et que tu respecteras le bien-être de ceux qui t’entourent.

As-tu d’autres questions ?

Merci (dit Hâtef).

– C’était bien ?

– Beaucoup (répond Hâtef).

Et là, il s’est mis à pleurer.

🍁

🍁

🍁

🍁

🍁Mon cœur est serré

دلم تنگ است

دلم تنگ است برای دلتنگی‌های روحت۰

دلم تنگ است برای دلتنگی‌های دلِ شفافت۰

دلم تنگ است برای کودکیِ شش ساله که تو بودی۰

دلم تنگ است برای کودکیِ هشت‌ساله که من بودم۰

دلم تنگ است برای دعوا کردن‌هایت۰

دلم تنگ است برای آشتی کردن‌هایم۰

دلم تنگ است برای خنده‌های شیرینت۰

دلم تنگ است برای زنگ‌های روزانه‌ات۰

دلم تنگ است برای گفت‌وگوهای روزانه و شبانه‌ات۰

دلم تنگ است برای درد و دل‌های اندوهناکت۰

دلم تنگ است برای خستگی‌هایم۰

دلم تنگ است برای حرف‌های راستینت۰

دلم تنگ است برای کلام هوشمندانه‌ات

دلم تنگ است۰۰۰ و دلتنگم۰۰۰

در حریم تنهاییت از نزدیکان کسی نبود

جز سوزان، خواهرِ ماتم‌زده‌ات۰

افسوس۰۰۰ که با دلِ سوختهٔ سوزان چه‌ها کردی۰

دلم تنگ است که از غفلت و بی‌مهریِ نزدیکانِ هم‌خونت

چه حکایت‌ها برایم گفتی و رفتی۰

نزدیکانِ گنه‌کاری که پیش‌تر به آنان گفته بودم

تو در سراشیبیِ سرنوشت‌سازی هستی

اما بی‌اعتنا به حرف‌هایم دربارهٔ تو

فقط گذر کردند و نه پندی ماند و نه اندرزی۰۰۰ هیچ۰۰۰ اما۰۰۰

دلم تنگ است۰۰۰ دلم تنگ است۰۰۰و می‌دانم که تو هرگز برنمی‌گردی۰

خواهرِ نازنینم، یادت همیشه با من است

و همچون خون در رگ‌هایم جاری‌ست۰۰۰

خواهرِ یکی‌یک‌دانهٔ من، آرزوی نازنینم۰۰۰

مرا ببخش که در واپسین ماه‌های زندگی‌ات

با وجود تمام تلاش‌هایم و هرآنچه در توان داشتم

نتوانستم برای دلِ شکسته‌ات کاری کنم

تا شاید تو را به آرامشِ زندگی بازگردانم۰

خواهرِ سوگوار و ماتم‌زده‌ات

سوزان

😞🥲

پاریس — اول ژوئیهٔ ۲۰۲۳

Mon cœur est en manque…

Mon cœur est en manque de la nostalgie de ton âme.

Mon cœur est en manque de la nostalgie de ton cœur transparent.

Mon cœur est en manque de l’enfant de six ans que tu étais.

Mon cœur est en manque de l’enfant de huit ans que j’étais.

Mon cœur est en manque de tes disputes.

Mon cœur est en manque de mes réconciliations.

Mon cœur est en manque de tes doux éclats de rire.

Mon cœur est en manque de tes appels quotidiens.

Mon cœur est en manque de tes conversations du jour et de la nuit.

Mon cœur est en manque de tes confidences emplies de chagrin.

Mon cœur est en manque de mes propres fatigues.

Mon cœur est en manque de tes paroles sincères.

Mon cœur est en manque de tes mots pleins de sagesse.

Mon cœur est en manque… et je suis en manque…

Dans le sanctuaire de ta solitude, il n’y avait personne parmi tes proches,

si ce n’est Soozan, ta sœur endeuillée.

Hélas… que n’as-tu fait au cœur brûlé de Soozan…

Mon cœur est en manque, car tu m’as tant parlé

de l’indifférence et de l’ingratitude de tes proches de sang…

et puis tu es partie.

Ces proches coupables à qui j’avais pourtant dit, bien avant,

que tu descendais une pente décisive…

mais qui, indifférents à mes paroles te concernant,

sont simplement passés, sans laisser ni conseil, ni leçon… rien… et pourtant…

Mon cœur est en manque… mon cœur est en manque…

et je sais que tu ne reviendras jamais.

Ma chère sœur, ton souvenir est toujours avec moi,

et coule en moi comme le sang dans mes veines.

Ma sœur unique, ma précieuse Arézou…

Pardonne-moi : dans les derniers mois de ta vie,

malgré tous mes efforts et tout ce que j’avais en moi,

je n’ai pas pu faire quelque chose pour ton cœur brisé

qui aurait peut-être pu te ramener à la paix de vivre.

Ta sœur endeuillée,

Soozan

😞🥲

Paris , 1er juillet 2023

🍁