Le manoir de Kolbadi🏣عمارت کلبادی

🍁La demeure

عمارت خونه

**خاطرات هر تابستانِ سوزان و آرزو**
**Souvenirs de chaque été de Soozan et Arézou**

**بخشی از شکوه این عمارت زیبا**
**Une partie de la splendeur de cette belle demeure**

این عمارت در شهر ساری (استان مازندران) قرار دارد و یکی از بناهای ارزشمند اواخر دورهٔ قاجار است که امروزه به‌عنوان میراث فرهنگی شناخته می‌شود۰

عمارت کلبادی (خانه کلبادی)، که ما به‌طور محلی آن را «گاراژ حیاط» می‌نامیم، یکی از بناهای تاریخی قدیمی و معروف شهر ساری است که ریشه در دوران قاجار دارد. این خانه به دستور سردار جلیل کلبادی، یکی از فرماندهان نظامی آن دوره، ساخته شد۰

همان‌طور که در عکس دیده می‌شود، از این چهار پلهٔ سنگی بالا می‌رویم و به در چوبی بزرگی می‌رسیم که نیمه‌باز است. وارد اتاق بزرگی می‌شویم که خانم خانما در آن‌جا اشیای قدیمی و باارزش را نگهداری می‌کرد. من و آرزو عاشق زمانی بودیم که مامان به این اتاق می‌رفت؛ اما تنها چیزی که از مامان خواستم، عکس‌های قدیمی و خانوادگی بود که او از این اتاق به من سپرد و من امروز برای ساختن این سایت از آن‌ها استفاده می‌کنم۰

Cet édifice se trouve dans la ville de Sâri (province de Mazandaran) et est l’un des bâtiments précieux de la fin de l’époque Qajar, reconnu aujourd’hui comme un patrimoine culturel.

Le manoir Kolbadi (la maison Kolbadi), que nous appelons localement « le garage de la cour », est un bâtiment historique ancien et célèbre de la ville de Sâri, dont les origines remontent à l’époque Qajar. Cette maison a été construite sur ordre de Sardar Jalil Kolbadi, l’un des commandants militaires de cette époque.

Comme on le voit sur la photo, on monte ces quatre marches en pierre et on arrive à une grande porte en bois, entrouverte. On entre alors dans une grande pièce où Khanoom Khanoomâ gardait des objets anciens et précieux. Arézou et moi adorions le moment où maman allait dans cette pièce ; Mais la seule chose que j’ai demandée à maman, ce sont des photos anciennes et familiales qu’elle m’a confiées de cette pièce, et que j’utilise aujourd’hui pour créer ce site.

🍁Le passage des souvenirs

گذرگاهِ خاطره‌ ها

**هر قدم، روایت تازه‌ای از نظم، زیبایی و زندگی را بازگو می‌کرد**
**Chaque pas racontait un nouveau récit d’ordre, de beauté et de vie.**

این عمارت با معماری بسیار جالب و چشم‌نواز خود، بنایی عظیم و باشکوه بود که زیبایی در تمام اجزای آن جریان داشت. هر بخش از ساختمان، معماری منحصربه‌فردی داشت و فضاها به شکلی هوشمندانه به یکدیگر متصل می‌شدند. راهروهایی که از دل عمارت می‌گذشتند، حیاطی را به حیاطی دیگر پیوند می‌دادند و در طول مسیر، اتاق‌خواب‌ها و آشپزخانه قرار داشتند؛ هر قدم، روایت تازه‌ای از نظم، زیبایی و زندگی را بازگو می‌کرد.

Cette demeure, avec son architecture très intéressante et remarquable, était un édifice vaste et majestueux où la beauté se déployait dans chaque détail. Chaque partie du bâtiment possédait une architecture unique, et les espaces étaient reliés entre eux de manière intelligente et harmonieuse. Des couloirs traversant le cœur de la demeure reliaient une cour à une autre et, tout au long du parcours, se trouvaient les chambres et la cuisine ; chaque pas racontait une nouvelle histoire d’ordre, de beauté et de vie.

🍁Un espace apaisant

فضايی آرام بخش

اتاق خانم خانما و علی‌اکبر خان کلبادی در این عمارت زیبا، فضایی دلنشین و پر از آرامش داشت. نور ملایم از پنجره‌های بزرگ و تزئین‌شده به داخل ميتابيد و فرش‌های دستبافت با نقش‌های سنتی، گرما و صمیمیت را به فضا می‌بخشيدند. دیوارها با نقاشی‌ها و آینه‌کاری‌های ظریف تزئین شده‌اند و هر گوشهٔ اتاق، داستانی از زندگی و ذوق صاحب‌خانه را روایت می‌کند. این اتاق نه تنها محلی برای استراحت بود، بلکه نمادی از فرهنگ و هنر غنی خانوادهٔ کلبادی و شکوه زندگی روزمره در آن دوران به شمار می‌رفت.

در این فضا، اتاق دیگری نیز وجود داشت که ما بچه‌ها به آن «اتاق کوچيکه» می‌گفتیم. در این اتاق، اجناس اسرارآمیز خانم خانما و علی‌اکبر خان نگهداری می‌شد و کشف آن‌ها برای ما همواره جذاب و پرهیجان بود.

La chambre de Khanoom Khanoomâ et d’Ali-Akbar Khân Kolbadi dans ce magnifique bâtiment offrait un espace agréable et plein de sérénité. Une lumière douce pénétrait à travers les grandes fenêtres décorées, et les tapis faits main aux motifs traditionnels apportaient chaleur et convivialité à la pièce. Les murs étaient ornés de peintures et de miroirs finement travaillés, et chaque recoin de la chambre racontait une histoire de la vie et du goût artistique des propriétaires. Cette chambre n’était pas seulement un lieu de repos, mais aussi un symbole de la culture et de l’art riches de la famille Kolbadi ainsi que de la splendeur de la vie quotidienne à cette époque.

Dans cet espace, il y avait également une autre chambre que nous, les enfants, appelions « la petite chambre ». Dans cette pièce, étaient conservés les objets mystérieux de Khanoom Khanoomâ et d’Ali-Akbar Khân, et les découvrir était toujours pour nous une expérience fascinante et pleine d’excitation.

🍁Le souvenir de la cour

خاطرهٔ حياط

**عمارت خونهٔ ساری – من در ۲ سالگی**
**La demeure de la maison de Sâri – Moi à l’âge de 2 ans**

این عکس، قسمتی از زمان است که آرام در حیاط عمارت خونهٔ قدیمی خودمون نشسته. مامان مرا با اطمينان کامل بدست دايئجون و کيا حشمتی سپرد…من، در دو سالگی، کوچک و بی‌خبر از گذر سال‌ها، روی زانوی کیا حشمتی نشسته‌ام.

حیاط عمارت خونه با سنگ فرشها و آجرهایش شاهد لحظه‌ای ساده اما ماندگار است؛ لحظه‌ای که مامان، بی‌هیچ تظاهر و شتابی، کنار من نفس می‌کشید.

این عکس نه فقط تصویری از کودکیِ من، بلکه سندی از پیوندها، محبت‌ها و روزگاری‌ست که گرمایش هنوز در دل مانده است۰

Cette photo est un fragment du temps, un moment paisible dans la cour de la demeure de notre ancienne maison.

Maman m’a confiée, avec une confiance totale, à DaeiJoun (mon oncle) et à Kia Heshmati… Moi, à deux ans, petite et inconsciente du passage des années, je suis assise sur les genoux de Kia Heshmati.

La cour du manoir, avec ses pavés et ses briques, est témoin d’un instant simple mais durable ; un moment où maman, sans aucune apparence ni précipitation, respirait à mes côtés.

Cette photo n’est pas seulement une image de mon enfance, mais aussi le témoignage de liens, d’affections et d’une époque dont la chaleur demeure encore dans mon cœur.