Grand Hôtel 🏨 گراند هتل

🍁Grand Hôtel

گراند هتل

گراند هتل را روبه‌روی پارک ساختند؛ ساختمانی چشم‌نواز با معماری قاجاری، ایوان‌ها و پنجره‌هایی بلند، گچ‌بری‌ها و تزییناتی که نشانی از شکوه و ذوق معماری آن روزگار داشت. باغی دلگشا و سرسبز، با درختان کهنسال، در سايهٔ زيبای چنارها، پیرامون بنا را دربر می‌گرفت و گراند هتل را به یکی از مهم‌ترین فضاهای اجتماعی و فرهنگی ساری بدل کرده بود.

این بنا در سال‌های نخست، محل رفت‌وآمد بزرگان شهر، مسافران، روشنفکران و برگزاری مهمانی‌ها و گردهمایی‌های رسمی بود و نقش مهمی در زندگی شهری ساری ایفا می‌کرد. اواخر دههٔ چهل، گراند هتل کاربری تازه‌ای یافت و به سینمای روباز تبدیل شد؛ جایی که فیلم‌های محبوب آن دوران، از جمله فیلم‌های جان وین، بر پرده می‌رفت و شب‌های تابستانی ساری را با نور، صدا و هیجان زنده می‌کرد.

پس از انقلاب، کافه‌های گراند هتل تعطیل شدند و تنها یک قهوه‌خانهٔ کافه کلستان از آن باقی ماند که تا بیش از یک دههٔ پیش همچنان سرپا بود و خاطرهٔ روزهای پرجنب‌وجوش گذشته را زنده نگه می‌داشت. در ادامه، این بنای تاریخی به ادارهٔ پست، تلگراف و تلفن واگذار شد و با تغییرات پیاپی در ساختار این وزارتخانه، کاربری آن نیز بارها دستخوش دگرگونی شد.

گراند هتل که در اصل متعلق به خانم‌خانما کلبادی بود و از ۳۱ تیرماه ۱۳۶۰ تاکنون نیز در مالکیت خاندان خانم‌خانما کلبادی قرار دارد، به‌تدریج از رونق افتاد. بی‌توجهی، تغییر کاربری‌های نامتناسب و گذر زمان باعث شد این ساختمان ارزشمند، روزبه‌روز متروکه‌تر شود؛ بنایی که روزگاری نماد شکوه، فرهنگ و خاطرهٔ جمعی شهر ساری بود و امروز بیش از هر چیز، یادآور ضرورت حفظ میراث تاریخی این شهر است.

Le Grand Hôtel a été construit en face du parc ; un bâtiment remarquable à l’architecture Qadjare, avec de vastes vérandas, de hautes fenêtres, des stucs et des ornements témoignant de la splendeur et du raffinement architectural de son époque. Un jardin verdoyant et agréable, peuplé d’arbres centenaires, á l’ombre de la beauté des platanes, entourait l’édifice et faisait du Grand Hôtel l’un des espaces sociaux et culturels les plus importants de la ville de Sâri.

À ses débuts, ce bâtiment était un lieu de rencontre pour les notables de la ville, les voyageurs, les intellectuels, ainsi qu’un cadre privilégié pour les réceptions et les rassemblements officiels, jouant un rôle majeur dans la vie urbaine de Sâri. À la fin des années 1960, le Grand Hôtel connut une nouvelle vocation et fut transformé en cinéma en plein air ; on y projetait les films populaires de l’époque, notamment ceux de John Wayne, animant les nuits d’été de Sâri de lumière, de sons et d’émotions.

Après la Révolution, les cafés du Grand Hôtel furent fermés, et seul un salon de thé subsista café Golestan , restant en activité jusqu’à il y a un peu plus d’une décennie, conservant ainsi le souvenir des jours animés d’autrefois. Par la suite, ce bâtiment historique fut confié à l’administration des Postes, Télégraphes et Téléphones, et, au gré des transformations successives de ce ministère, son usage fut modifié à plusieurs reprises.

Le Grand Hôtel, initialement propriété de Khanoom Khanoomâ Kolbadi, et qui, depuis le 31 juillet 1981, appartient toujours à la famille Khanoom Khanoomâ Kolbadi, perdit progressivement de son éclat. Le manque d’entretien, des changements d’usage inadaptés et le passage du temps ont conduit ce bâtiment précieux à un état d’abandon croissant ; autrefois symbole de prestige, de culture et de mémoire collective de la ville de Sâri, il est aujourd’hui avant tout le rappel de la nécessité de préserver le patrimoine historique de cette ville.

🍁Café Golestan

کافه گلستان

کافه گلستان، واقع در گراند هتل ساری، یکی از مکان‌های مهم فرهنگی و اجتماعی مازندران در اوایل قرن بیستم میلادی بود. این کافه به‌عنوان محلی برای گردهمایی‌های اجتماعی، فرهنگی و تفریحی شناخته می‌شد و روشنفکران، تجار و گاه گردشگران در آن حضور داشتند.

فضای داخلی کافه با پنجره‌های شیشه‌ای رنگی در قاب‌های چوبی و طرح‌های کلاسیک آراسته شده بود. مبلمان آن شامل میزها و صندلی‌های چوبی با طراحی سنتی بود و نورپردازی ملایمِ چراغ‌های برقی و لوسترهای قدیمی، فضایی گرم و دلپذیر ایجاد می‌کرد.

کافه گلستان مکانی برای گفت‌وگو، مطالعه و نوشیدن چای و قهوه بود و گاه میزبان موسیقی زنده، اجراهای هنری کوچک و تمرین گروه‌های تئاتر و موسیقی محلی می‌شد.

این کافه نه‌تنها محلی برای گذران اوقات فراغت، بلکه نمادی از فرهنگ شهری و شیوهٔ زندگیِ نوین در ساریِ اوایل قرن بیستم به‌شمار می‌رفت و به‌دلیل حضور روشنفکران و طبقهٔ متوسط شهری، نقشی مهم در تبادل اندیشه‌ها و اخبار فرهنگی و اجتماعی داشت.

در اواخر قرن بیستم، به‌ویژه در دهه‌های ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰ شمسی (۱۹۹۰ تا ۲۰۰۰ میلادی)، کافه گلستان همچنان جایگاه خود را به‌عنوان یکی از کانون‌های اجتماعی و فرهنگی شهر حفظ کرد.

در مجموع، کافه گلستان بخشی از میراث تاریخی ساری و نمادی از خاطرات جمعی نسل‌های مختلف این شهر به‌شمار می‌آید.

Le café Golestan, situé dans le Grand Hôtel de Sâri, était l’un des lieux culturels et sociaux les plus importants du Mazandaran au début du 20ᵉ siècle. Il était reconnu comme un espace de rassemblement social, culturel et récréatif, fréquenté par des intellectuels, des commerçants et parfois des touristes.

L’intérieur du café était orné de fenêtres en vitraux colorés aux cadres en bois et aux motifs classiques. Son mobilier se composait de tables et de chaises en bois au design traditionnel, tandis que l’éclairage doux des lampes électriques et des anciens lustres créait une atmosphère chaleureuse et agréable.

Le café Golestan était un lieu de dialogue, de lecture et de dégustation de thé et de café. Il accueillait parfois de la musique live, de petites performances artistiques ainsi que des répétitions de groupes de théâtre et de musique locale.

Ce café n’était pas seulement un espace de loisir, mais aussi un symbole de la culture urbaine et du mode de vie moderne à Sâri au début du 20ᵉ siècle. Grâce à la présence d’intellectuels et de la classe moyenne urbaine, il jouait un rôle important dans l’échange d’idées et d’informations culturelles et sociales.

À la fin du XXᵉ siècle, notamment durant les décennies 1370 et 1380 du calendrier solaire iranien (années 1990 à 2000), le café Golestan a continué à préserver sa place en tant que l’un des pôles sociaux et culturels de la ville.

Dans l’ensemble, le café Golestan est considéré comme une partie du patrimoine historique de Sari et un symbole de la mémoire collective des différentes générations de cette ville.

🍁Personnalités importantes

شخصيت های مهم

شخصیت‌های معروف و وفادار این هتل که در آن زمان، این مکان پاتوق همیشگی‌شان بود.

این بنای زیبا با پنجره های چوبی، یادآور زادگاه خوانندهٔ برجسته دلکش (دیوا) در شهر بابلِ مازندران است؛ هنرمندی با صدایی نادر و منحصربه‌فرد که طنین آوازش روزگاری در ایوان فاخر و کافه‌گلستان این هتل شنیده می‌شد. این مکان در گذشته میزبان چهره‌های شاخص فرهنگی و فکری ایران، از جمله

صادق هدایت (نویسنده و مترجم) ،

نیما یوشیج، زادهٔ یوشِ مازندران (شاعر معاصر و بنیان‌گذار شعر نو فارسی) و

احمد کسروی (زبان‌شناس، اندیشمند و مصلح اجتماعی) بوده است.

افسوس که امروز این آثار ارزشمند تاریخی، همچون بسیاری از کاروانسراهای کهن، در آستانهٔ فرسایش، تخریب و نابودی قرار گرفته‌اند.

Les personnalités célèbres et fidèles à cet hôtel, qui en faisaient à l’époque leur lieu de rendez-vous habituel.

Ce magnifique édifice aux fenêtres en bois rappelle la ville natale de la grande chanteuse Delkash (diva) à Babol, dans le Mazandaran ; une artiste à la voix rare et unique dont l’écho résonnait autrefois dans l’élégante véranda et le Café Golestan de cet hôtel.

Ce lieu a jadis accueilli d’éminentes figures culturelles et intellectuelles de l’Iran, parmi lesquelles Sadegh Hedayat (écrivain et traducteur), Nima Yushij, natif de Yush dans le Mazandaran (poète contemporain et fondateur de la poésie persane moderne), ainsi qu’Ahmad Kasravi (linguiste, penseur et réformateur social).

Hélas, aujourd’hui, ces précieux témoins du patrimoine historique, à l’instar de nombreuses caravanesérails anciens, sont menacés par l’usure du temps, la dégradation et la disparition.

🍁Qâsedak

قاصدک

حدود بیست سال پیش، در سال ۱۳۸۴، این بنا مدتی محل تمرین گروه تئاتر «قاصدک» به سرپرستی حسن باغبان بود و در برهه‌هایی نیز حیاط آن چند بار به‌عنوان ستاد انتخاباتی مورد استفاده قرار گرفت۰

Il y a environ vingt ans, en 1384 (2005), ce bâtiment a servi pendant un certain temps de lieu de répétition pour la troupe de théâtre “Qâsedak ”, dirigée par Hassan Bâghbân, et, à certaines périodes, sa cour a également été utilisée à plusieurs reprises comme quartier général de campagne électorale.

🍁Souvenir de Café Golestan

خاطره ام از کافه گلستان

نوجوان بوديم که کافه‌ گلستانِ خودمان را شناختيم؛ سال‌هایی از دههٔ ۱۹۷۰ میلادی. همراه بزرگ‌ترها قدم به این کافهٔ زیبا میگذاشتيم؛ کافه‌ای در پایینِ گراند هتل، با بوی قهوه و گفت‌وگوهایی آرام. جایی که پیش از ما، همانطور که گفته بودم روزگاری میزبان چهره‌های نام‌آشنا و شخصیت‌های فرهنگی بود و هنوز ردّ خاطره‌هایشان در فضا نفس می‌کشید.

Nous étions adolescents lorsque nous avons découvert notre Café Golestan ; c’était dans les années 1970. Aux côtés des aînés, nous entrions dans ce beau café, situé au rez-de-chaussée du Grand Hôtel, imprégné de l’odeur du café et de conversations paisibles. Un lieu qui, avant nous – comme je l’ai déjà mentionné – avait autrefois accueilli des figures connues et des personnalités culturelles, et où la trace de leurs souvenirs semblait encore respirer dans l’atmosphère.

🍁Raviver les souvenirs

تجديد خاطرات

آخرين باری كه ايران بودم، اواسط سال ۲۰۲۱ بود. به ساری رفتم؛ شهری كه برای من فقط يك شهر نيست، پر از خاطره است. از جلوی گراند هتل كه رد شدم، ناخودآگاه ايستادم. انگار زمان لحظه‌ای متوقف شد. جلوی همان ساختمان قديمی، ژاله ازم عكسی گرفت؛ نه فقط يك عكس ساده، بلكه ثبت يك حس عميق.

با ديدن گراند هتل، خاطرات كودكی‌ام زنده شد؛ روزهايی كه همه‌چيز ساده‌تر، دل‌ها آرام‌تر و لبخندها واقعی‌تر بودند. بيش از همه، كافه گلستان در ذهنم جان گرفت؛ جايی كه بوی چای، صداي خنده‌ها و گرمای لحظه‌ها هنوز در خاطرم مانده است.

آن روز فهميدم بعضی مكان‌ها فقط مكان نيستند؛ پناه‌اند برای خاطره‌ها، برای دلتنگی‌ها، برای بازگشت كوتاه به كودكی. ساری و گراند هتل، برای من هميشه يادآور بخشی از وجودم خواهند بود كه زمان نتوانسته آن را از من بگيرد۰

La dernière fois que j’étais en Iran, c’était vers le milieu de l’année 2021. Je suis allée à Sâri, une ville qui, pour moi, n’est pas seulement une ville, mais un lieu chargé de souvenirs. En passant devant le Grand Hôtel, je me suis arrêtée instinctivement. C’était comme si le temps s’était suspendu un instant. Devant ce même bâtiment ancien, Jaleh a pris une photo de moi ; ce n’était pas simplement une photo, mais l’immortalisation d’un sentiment profond.

En voyant le Grand Hôtel, mes souvenirs d’enfance se sont ravivés : des jours où tout était plus simple, les cœurs plus paisibles et les sourires plus sincères. Plus que tout, le Café Golestan a repris vie dans mon esprit, un lieu où l’odeur du thé, le son des rires et la chaleur des instants sont encore gravés dans ma mémoire.

Ce jour-là, j’ai compris que certains lieux ne sont pas de simples endroits ; ce sont des refuges pour les souvenirs, pour la nostalgie, pour un bref retour à l’enfance. Sâri et le Grand Hôtel resteront pour moi, à jamais, le rappel d’une part de mon être que le temps n’a pas réussi à m’enlever.