Arézou ❤️ et ❤️ Soozan ❤️ آرزو و سوزان

🍁Différentes des autres

تافته های جدا بافته

از حرفها ، نگاه‌ها و حسادت‌های بيمار گونهٔ دیگران فهمیدم که من و آرزو تافته‌های جدا بافته‌ایم؛ نه به‌خاطر برتری، بلکه چون راه خودمان را میرفتيم ، اينگونه بزرگ شده ايم و جنس حضور و انرژی‌مان با بقیه فرق دارد. همین متفاوت‌بودن است که توجه‌ها را جلب می‌کند و حسادت‌ها را بیدار۰۰۰

À travers les paroles, les regards et la jalousie maladive des autres, j’ai compris qu’Arézou et moi étions différentes des autres ; non pas par supériorité, mais parce que nous suivons notre propre chemin. C’est ainsi que nous avons grandi, et notre manière d’être et notre énergie diffèrent de celles des autres. C’est justement cette différence qui attire l’attention et éveille la jalousie…

🍁Avant notre départ pour la France

پیش از رفتن ما به فرانسه

یادم می‌آید روزهایی را که در ایران بودیم؛ من و خواهرم آرزو، دو دختر جوان و پر از رؤیا، که آرام، ساده و با شوقِ آینده، خودمان را برای رفتن به فرانسه آماده می‌کردیم. روزهایی که میان جمع‌کردن وسایل، برنامه‌ریزی برای درس خواندن و فکر کردن به زندگی تازه، هزار احساس مختلف در دل‌مان جریان داشت.

می‌دانستیم راه آسانی پیش رو نداریم؛ کشوری جدید، زبانی که از کودکی یاد گرفته بودیم اما باید در آن زندگی می‌کردیم، و تنهایی‌هایی که قرار بود با آن‌ها روبه‌رو شویم. با این‌حال، در کنار همه‌ی نگرانی‌ها، شجاعت عجیبی در دل‌مان بود؛ شجاعتی که از خواهر بودن می‌آمد، از اینکه تنها نبودیم و هرچند مدام با هم دعوا می‌کردیم، اما دست یکدیگر را محکم گرفته بودیم.

ما با امید، با ترس، با هیجان و با رؤیای ساختن آینده‌ای بهتر، قدم در مسیری خواهیم گذاشت که زندگی‌مان را برای همیشه تغییر خواهد داد۰

Je me souviens des jours où nous étions encore en Iran ; moi et ma sœur Arézou , deux jeunes filles pleines de rêves, qui nous préparions calmement, simplement et avec l’enthousiasme de l’avenir, à partir pour la France.

Des jours où, entre faire nos valises, organiser nos études et imaginer notre nouvelle vie, mille émotions différentes traversaient nos cœurs.

Nous savions que le chemin devant nous ne serait pas facile : un nouveau pays, une langue que nous avions apprise depuis l’enfance mais dans laquelle il nous faudrait désormais vivre, et les solitudes auxquelles il faudrait faire face.

Pourtant, au milieu de toutes ces inquiétudes, il y avait en nous un courage étrange ; un courage qui venait du lien entre sœurs, du fait que nous n’étions pas seules et que, même si nous nous disputions tout le temps, nous nous tenions la main fermement.

Avec de l’espoir, de la peur, de l’excitation et le rêve de construire un avenir meilleur, nous allions entrer dans un chemin qui allait changer notre vie pour toujours.

🍁Nous sommes venus à Paris

به پاريس آمديم

هر دوی ما جوان و بی‌تجربه بودیم که برای ادامهٔ تحصیل به پاریس آمديم. شهر با خیابان‌های سنگ‌فرش، کافه‌های کوچک و نور دل‌انگیزش ما را مسحور کرد. هر گوشه‌ی پاریس پر از زندگی و قصه بود و ما با چشمانی پر از شگفتی، هر لحظه‌اش را حس می‌کردیم. آن روزها، پر از هیجان و کشف دنیایی تازه، برای همیشه در قلب ما جا گرفت۰

Nous étions tous les deux jeunes et inexpérimentés lorsque nous sommes venus à Paris pour poursuivre nos études. La ville, avec ses rues pavées, ses petits cafés et sa lumière enchanteresse, nous a fascinés. Chaque coin de Paris était rempli de vie et d’histoires, et nous ressentions chaque instant avec des yeux émerveillés. Ces jours-là, pleins d’excitation et de découvertes d’un monde nouveau, sont restés à jamais gravés dans nos cœurs.

🍁

🍁À Londres

در لندن

سال ۱۹۹۲ به لندن رفته بودم تا آرزو را ببینم. با هم به «موزهٔ مادام توسو» رفتیم و آن روز برایم خاطره‌ای شیرین و ماندگار شد۰

En 1992, je suis allée à Londres pour voir Arézou. Nous sommes allés ensemble au musée “Madame Tussauds”, et cette journée est devenue pour moi un souvenir doux et inoubliable.

🍁Une fois de plus à Londres

باری ديگر درلندن

یک بار دیگر راهیِ لندن شدم؛ سفری کوتاه، اما این بار با لاله و با حال‌وهوایی متفاوت.

آرزو مثل همیشه با مهربانی ما را همراهی کرد و اولین جایی که رفتیم، فروشگاه معروف هرودز بود. همان‌جا برای خودمان سه تا گیلاس مشروب خریدیم؛ یادگاری‌های کوچک اما دوست‌داشتنی از یک روز خوب. بعدش در شهر لندن قدم زدیم؛ خیابان‌ها، شلوغی شهر و حس زنده‌ای که لندن همیشه با خودش دارد.

وقتی خسته شدیم، به خانهٔ آرزو برگشتیم. با گیلاس‌های جدیدمان یک درینک زدیم و آرزو هم برایمان یک شام خانگی و خوشمزه درست کرده بود؛ طعمی ساده اما پر از محبت. سفرمان کوتاه بود، اما پر از خنده و صمیمیت. به من و لاله خیلی خوش گذشت و آرزو هم از دیدن ما خوشحال بود؛ انگار همین دیدار کوتاه، دل همه‌مان را گرم‌تر کرد۰

Une fois encore, je suis partie pour Londres ; un voyage court, mais cette fois avec Laleh, et dans une atmosphère différente. Arézou, comme toujours, nous a accompagnées avec beaucoup de gentillesse, et le premier endroit où nous sommes allées a été le célèbre magasin Harrods. Là-bas, nous avons acheté trois verres à liqueur pour nous ; de petits souvenirs; les verres de l’apéro, simples mais précieux, d’une belle journée.

Ensuite, nous avons flâné dans la ville de Londres : les rues, l’animation et cette énergie vivante que Londres porte toujours en elle. Quand nous étions fatiguées, nous sommes rentrées chez Arézou. Avec nos nouveaux verres, nous avons pris un verre l’apéro, et Arézou nous avait aussi préparé un dîner maison, délicieux , une saveur simple, mais pleine d’amour.

🍁Arézou à Paris

آرزو‌در پاريس

آرزو در سال‌های مختلف چندین بار به پاریس سفر کرد. هر سفر برای او تجربه‌ای تازه بود. پاریس را دوست داشت؛ قدم‌زدن در خیابان‌ها، دیدن بناهای قدیمی و نشستن در کافه‌های کوچک برایش آرامش‌بخش بود. سفرها يش کوتاه بود اما هر بار با خاطره‌هایی تازه بازمی‌گشت. این سفرها بخشی از زندگی آرزو شدند و پاریس برایش شهری آشنا و دوست‌داشتنی بود۰

Arézou a voyagé à plusieurs reprises à Paris au fil des années. Chaque voyage était pour elle une expérience nouvelle. Elle aimait Paris : se promener dans ses rues, admirer les bâtiments anciens et s’asseoir dans de petits cafés lui apportait une grande sérénité. Ses séjours étaient courts, mais elle revenait à chaque fois avec de nouveaux souvenirs. Ces voyages sont devenus une partie de la vie d’Arézou, et Paris était pour elle une ville familière et chère à son cœur.

🍁Un autre voyage à Paris

سفر ديگری به پاريس

سفر دیگری از آرزو به پاریس، میان خاطره‌ها، احساسات و آغازهای تازه.

پاریس بار دیگر او را در آغوش می‌گیرد؛ همچون وعده‌ای از نور و امید۰

Un autre voyage d’Arézou à Paris, entre souvenirs, émotions et nouveaux départs.

Paris l’accueille une fois encore, comme une promesse de lumière et d’espérance.

🍁Arézou à Trouville (Normandie)

آرزو در تروويل (نرماندی)

من و آرزو با هم به تروویل رفتیم؛

شهری که نفسش بوی دریا می‌داد و دلش به موج‌ها بند بود.

هر دومان عاشق دریا بودیم؛ به آن نگاه می‌کردیم، سکوت می‌کردیم و انگار حال‌مان بهتر می‌شد.

در کافه‌ـرستوران‌های تروویل می‌نشستیم، صدای موج‌ها با خنده‌های ما قاطی می‌شد، و غذاهای دریایی، طعم زندگی می‌دادند. هر لقمه، یک خاطره شد.

تروویل برای ما فقط یک سفر نبود؛ جایی بود که دل‌مان آرام گرفت، جایی که من و آرزو کنار دریا

خودِ خودمان بودیم.

Arézou et moi sommes allées ensemble à Trouville ;

une ville dont le souffle sentait la mer et dont le cœur était attaché aux vagues.

Nous étions toutes les deux amoureuses de la mer ; nous la regardions, nous restions silencieuses, et il semblait que notre cœur allait mieux.

Nous nous asseyions dans les cafés-restaurants de Trouville, le bruit des vagues se mêlait à nos rires, et les fruits de mer avaient le goût de la vie. Chaque bouchée devenait un souvenir.

Trouville n’était pas pour nous un simple voyage ; c’était un lieu où nos cœurs se sont apaisés, un endroit où Arézou et moi,

au bord de la mer, étions pleinement nous-mêmes.

🍁Avec Arézou

با آرزو

سال ۲۰۱۹ آخرین باری بود که آرزو به پاریس آمده بود. مثل همیشه لاله همراهم بود. هر سه‌تایی با هم به یک کافهٔ پاریسی رفتیم و اسپرایت نوشیدیم. لحظه‌ای ساده اما خاطره‌انگیز؛ خاطره‌ای که هنوز هم یادش در دلم مانده است. آخ که چقدر دلتنگم۰۰۰

L’année 2019 était la dernière fois qu’Arézou était venue à Paris. Comme toujours, Laleh était avec moi. Toutes les trois, nous sommes allées dans un café parisien et avons bu un Sprite. Un moment simple mais rempli de souvenirs, un souvenir qui vit encore dans mon cœur. Ah, comme elle me manque…

🍁Le bien-être

حال خوب

حالِ خوبی که سوزان و آرزو کنار هم داشتند، از آرامش بود؛ آرامشی که بدون تلاش می‌آمد، فقط با بودن.

با خنده‌هایی ساده، بحث‌هایی کوتاه، نگاه‌هایی پر از فهم، و لحظه‌هایی که زمان در آن‌ها آهسته‌تر می‌گذشت.

کنارِ آرزو، دلِ سوزان سبک‌تر بود و دنیا مهربان‌تر به نظر می‌رسید.

تجزیه‌وتحلیل‌های سوزان و آرزو گاهی به واقعیت‌های خانوادگی می‌رسید.

حالِ خوبِ آن‌ها نه پرسر و صدا بود و نه نمایشی؛

صادقانه بود، عمیق، و از دل می‌آمد.

آن حالِ خوب هنوز هم در گوشه‌ای از دلِ سوزان زنده است؛ مثل نوری آرام که هر وقت به یادش می‌افتد،

لبخندی بی‌اختیار روی لب‌هایش می‌نشیند.

Le bien-être que Soozan et Arézou partageaient lorsqu’elles étaient ensemble venait de la sérénité ;

une sérénité qui arrivait sans effort, simplement par la présence.

Avec des sourires simples, des discussions brèves, des regards empreints de compréhension, et des instants où le temps semblait s’écouler plus lentement.

Aux côtés d’Arézou, le cœur de Soozan était plus léger et le monde paraissait plus bienveillant. Leurs analyses et échanges les menaient parfois aux réalités familiales.

Leur bien-être n’était ni bruyant ni démonstratif ; il était sincère, profond et venait du cœur.

Ce bien-être vit encore aujourd’hui dans un coin du cœur de Soozan, comme une lumière douce : chaque fois qu’elle s’en souvient, un sourire involontaire se pose sur ses lèvres.

🍁Mon cœur est serré۰۰۰

دلم تنگ است۰۰۰

دلم تنگ است برای دلتنگی‌های روحت۰

دلم تنگ است برای دلتنگی‌های دلِ شفافت۰

دلم تنگ است برای کودکیِ شش‌ساله که تو بودی۰

دلم تنگ است برای کودکیِ هشت‌ساله که من بودم۰

دلم تنگ است برای دعوا کردن‌هایت۰

دلم تنگ است برای آشتی کردن‌هایم۰

دلم تنگ است برای خنده‌های شیرینت۰

دلم تنگ است برای زنگ‌های روزانه‌ات۰

دلم تنگ است برای گفت‌وگوهای روزانه و شبانه‌ات۰

دلم تنگ است برای درد و دل‌های اندوهناکت۰

دلم تنگ است برای خستگی‌هایم۰

دلم تنگ است برای حرف‌های راستینت۰

دلم تنگ است برای کلام هوشمندانه‌ات

دلم تنگ است۰۰۰ و دلتنگم۰۰۰

در حریم تنهاییت از نزدیکان کسی نبود

جز سوزان، خواهرِ ماتم‌زده‌ات۰

افسوس۰۰۰ که با دلِ سوختهٔ سوزان چه‌ها کردی۰

دلم تنگ است که از غفلت و بی‌مهریِ نزدیکانِ هم‌خونت

چه حکایت‌ها برایم گفتی و رفتی۰

نزدیکانِ گنه‌کاری که پیش‌تر به آنان گفته بودم

تو در سراشیبیِ سرنوشت‌سازی هستی

اما بی‌اعتنا به حرف‌هایم دربارهٔ تو

فقط گذر کردند و نه پندی ماند و نه اندرزی۰۰۰ هیچ۰۰۰ اما۰۰۰

دلم تنگ است۰۰۰ دلم تنگ است۰۰۰و می‌دانم که تو هرگز برنمی‌گردی۰

خواهرِ نازنینم، یادت همیشه با من است

و همچون خون در رگ‌هایم جاری‌ست۰۰۰

خواهرِ یکی‌یک‌دانهٔ من، آرزوی نازنینم۰۰۰

مرا ببخش که در واپسین ماه‌های زندگی‌ات

با وجود تمام تلاش‌هایم و هرآنچه در توان داشتم

نتوانستم برای دلِ شکسته‌ات کاری کنم

تا شاید تو را به آرامشِ زندگی بازگردانم۰

خواهرِ سوگوار و ماتم‌زده‌ات

سوزان

😞🥲

پاریس — اول ژوئیهٔ ۲۰۲۳

Mon cœur est en manque…

Mon cœur est en manque de la nostalgie de ton âme.

Mon cœur est en manque de la nostalgie de ton cœur transparent.

Mon cœur est en manque de l’enfant de six ans que tu étais.

Mon cœur est en manque de l’enfant de huit ans que j’étais.

Mon cœur est en manque de tes disputes.

Mon cœur est en manque de mes réconciliations.

Mon cœur est en manque de tes doux éclats de rire.

Mon cœur est en manque de tes appels quotidiens.

Mon cœur est en manque de tes conversations du jour et de la nuit.

Mon cœur est en manque de tes confidences emplies de chagrin.

Mon cœur est en manque de mes propres fatigues.

Mon cœur est en manque de tes paroles sincères.

Mon cœur est en manque de tes mots pleins de sagesse.

Mon cœur est en manque… et je suis en manque…

Dans le sanctuaire de ta solitude, il n’y avait personne parmi tes proches,

si ce n’est Soozan, ta sœur endeuillée.

Hélas… que n’as-tu fait au cœur brûlé de Soozan…

Mon cœur est en manque, car tu m’as tant parlé

de l’indifférence et de l’ingratitude de tes proches de sang…

et puis tu es partie.

Ces proches coupables à qui j’avais pourtant dit, bien avant,

que tu descendais une pente décisive…

mais qui, indifférents à mes paroles te concernant,

sont simplement passés, sans laisser ni conseil, ni leçon… rien… et pourtant…

Mon cœur est en manque… mon cœur est en manque…

et je sais que tu ne reviendras jamais.

Ma chère sœur, ton souvenir est toujours avec moi,

et coule en moi comme le sang dans mes veines.

Ma sœur unique, ma précieuse Arézou…

Pardonne-moi : dans les derniers mois de ta vie,

malgré tous mes efforts et tout ce que j’avais en moi,

je n’ai pas pu faire quelque chose pour ton cœur brisé

qui aurait peut-être pu te ramener à la paix de vivre.

Ta sœur endeuillée,

Soozan

😞🥲

Paris , 1er juillet 2023

🍁Tout le monde me dit

همه به من ميگويند

همه به من می‌گویند که غم با گذر زمان کم‌رنگ می‌شود،

در حالی که آنچه در من رشد می‌کند، تنها توانِ تحملِ درد است…

همه به من می‌گویند صبور باش،

در حالی که این دردِ شدید هر روز به من هجوم می‌آورد…

همه به من می‌گویند قوی باش،

در حالی که این رنج فراتر از توان من است…

همه به من می‌گویند عادت می‌کنی،

در حالی که این اندوه، قلبم را به هزار تکه شکسته است…

همه به من می‌گویند زندگی ادامه دارد،

در حالی که من در شوک بودم و توان شنیدنِ نصیحت‌های نابجا را نداشتم…

پاريس، اول ژوئن ۲۰۲۴

Tout le monde me dit que le chagrin s’atténue avec le temps,

alors que ce qui grandit en moi n’est que la capacité de supporter la douleur…

Tout le monde me dit d’être patiente,

alors que cette douleur intense m’envahit chaque jour…

Tout le monde me dit d’être forte,

alors que cette souffrance dépasse mes forces…

Tout le monde me dit qu’on finit par s’y habituer,

alors que ce chagrin a brisé mon cœur en mille morceaux…

Tout le monde me dit que la vie continue,

alors que j’étais sous le choc et incapable d’entendre des conseils déplacés…

Paris, le 1er juin 2024

🍁 Le Chagrin

غم

گاهی دردی به ما هجوم می‌آورد که توان تحملش را نداریم؛ بعضی دردها آن‌قدر جانسوزند که دل را تکه‌تکه می‌کنند، به‌گونه‌ای که هرچقدر تلاش کنیم، اثر آن شکستگی همیشه بر دل می‌ماند. باید دانست که برخی رنج‌ها در این دنیا آن‌قدر سنگین هستند که نمی‌توان از آن‌ها به‌سادگی عبور کرد؛ باید مدت‌ها در میانهٔ آن رنج ماند. بعضی دردها هرگز حل نمی‌شوند؛ باید آن‌ها را پذیرفت، باید تحملشان کرد. سوگ نیز دقیقاً از همین جنس دردهاست، و درمانی جز مرگ ندارد. این چیزی نیست که به‌آسانی با نظریه‌های روان‌شناسی درمان شود… چیزی عمیق‌تر است…و

اول ژوئن ۲۰۲۵

Parfois, une douleur nous frappe si violemment que nous n’avons pas la force de la supporter ; certaines souffrances sont si brûlantes qu’elles déchirent le cœur en morceaux, et malgré tous nos efforts, la trace de cette blessure demeure à jamais. Il faut savoir que certains chagrins, dans ce monde, sont si lourds qu’on ne peut pas les traverser facilement ; il faut rester longtemps au milieu de cette peine. Certaines douleurs ne se résolvent jamais : il faut les accepter, il faut les endurer. Le deuil aussi fait partie de ces souffrances, et il n’a de remède que la mort. Ce n’est pas quelque chose que l’on peut apaiser simplement avec des théories psychologiques… C’est quelque chose de plus profond…

1er juin 2025

🍁Je me rends compte

به خودم اومدم

۲۰۲۵-۲۰۲۳ / دوسال گذشت

پس از رفتن نابهنگام خواهر نازنينم زنده‌یاد «آرزوی عزیز» به آسمان‌ها،

به خودم اومدم و مي‌بينم ديگر هيچ چيز مثل گذشته برايم اهمیت ندارد؛

نه آنها که خیلی زود از کنارم رفته اند،

نه آنها که نيمه‌راه رهايم کرده اند،

نه آنها که به من خيانت کرده اند، نه آنها که به من بد کرده‌اند، نه آنها که مرا درک نکرده‌اند و دلم را بی‌انصافانه شکستند

و نه آنها که سعی کرده‌اند زمينم بزنند۰۰۰

با فاجعه ای که رخ داد و به وسعت اندوهی که در دل داشتم و دارم، انتظار می‌رفت حتی دشمن هم در روزای سخت برای همدردی در کنارم قرار گیرد

اما افسوس هرگز چنین نشد۰۰۰

به خودم می آيم و مي‌بينم بعد از گرد و غبار حسادت خيليا و بعد از سيل اتفاقات سنگينی که پشت سر گذاشتم و خشم

عظیمی از دیگران به دل داشتم۰۰۰

اکنون آرام تر از هميشه و در کمال ناباوری، به يک پذيرش عميق و درونی

رسيده امبه خودم اومدم و به تحلیل‌های راستين و کلام هوشمندانهٔ «آرزو‌» رسيده ام۰۰۰

آرزو به‌تنگ آمده بود زیرا ديگر توان تغيير و تاب جنگيدن را نداشت، برای همین دل‌ سرد از جهان، حق ادامه‌ی

زندگی را از خودش گرفت و اسمانی شد۰

به خودم ميايم و مي‌بينم بهتر است خیلی جاها سکوت کنم، هر چيزی را نشنوم و خودم را توجيه نکنم، درگير نشوم و به دل نگيرم و بهترین راه نسبت به تمام آدمای سمی، تنشها و اضطراب‌ها

فقط فاصله است۰

به خودم اومدم و می‌بینم ديدگاهم نسبت به جهان، آدم ها و اتفاقات اطراف متفاوت شده و توقعی از هيچ چيز و هيچ کس ندارم و بيش از اين‌ که به‌دنبال چراها بگردم، تماشاگرم و تا جايی که واقعأ لازم ندانم، اقدامی نمي‌کنم و واکنشی نشان نمی‌دهم و نه تنها انرژی و زمانم را هدر نمی‌دهم بلکه سعی مي‌کنم در صلح درونيم ماندگار بمانم و اجازه مي‌دهم که جهان سير طبيعی خودش را طی کند۰

و منهم با معاشرت‌های سالم

به طور خونسردانه زندگيم را ادامه دهم و به قانون کارما بسپارم يعنی هرچه بکاريم درو خواهيم کرد۰۰۰

!همین

سوزان

خواهر داغ ديده ات

پاريس

اول ژوئيه ۲۰۲۵

2023 – 2025 / Deux ans se sont écoulés :

Depuis le départ prématuré de ma chère sœur, feu « ma Arézou », vers le ciel,

je me rends compte que plus rien n’a la même importance qu’avant :

ni ceux qui sont partis trop vite,

ni ceux qui m’ont abandonnée en chemin,

ni ceux qui m’ont trahie,

ni ceux qui m’ont fait du mal,

ni ceux qui ne m’ont pas comprise et ont brisé mon cœur sans compassion,

ni même ceux qui ont essayé de me faire tomber…

Avec la tragédie qui s’est produite, et la profondeur du chagrin que je portais et que je porte encore ,

on aurait pu s’attendre à ce que même les ennemis se tiennent à mes côtés, ne serait-ce que par empathie,

dans ces jours de douleur.

Mais hélas… cela n’a jamais été le cas.

Je me rends compte qu’après la poussière de la jalousie de beaucoup,

après le torrent d’événements lourds que j’ai traversés et la colère immense que je ressentais envers les autres…

Aujourd’hui, plus apaisée que jamais et contre toute attente,

je suis parvenue à une acceptation profonde et intérieure.

Je me rends compte que j’ai enfin compris les analyses sincères et les paroles pleines de sagesse d’Arézou.

Arezou était épuisée, car elle n’avait plus la force de changer les choses ni de se battre.

C’est pourquoi, découragée du monde,

elle s’est retirée du droit de continuer à vivre… et est devenue céleste.

Je me rends compte qu’il vaut mieux, bien souvent, garder le silence,

ne pas tout entendre, ne pas tout justifier,

ne pas s’impliquer, ne pas s’offenser

et que la meilleure attitude face aux gens toxiques, aux tensions et aux angoisses,

c’est simplement la distance.

Je me rends compte que ma vision du monde, des gens et des événements a changé, que je n’attends plus rien de personne ni de quoi que ce soit,

et qu’au lieu de chercher les « pourquoi », je choisis d’observer.

Tant que cela ne me semble pas vraiment nécessaire,

je n’agis pas, je ne réagis pas.

Je ne gaspille ni mon énergie ni mon temps,

je m’efforce plutôt de rester dans ma paix intérieure,

et je laisse le monde suivre son cours naturel.

Quant à moi, je poursuis ma vie sereinement,

en gardant des relations saines

et en confiant tout au principe du karma :

»on récolte toujours ce que l’on sème«.

C’est tout.

Soozan

Ta sœur endeuillée

Paris, le 1er juillet 2025

🍁Conversations de Soozan avec Arézou

مکالمه‌های سوزان با آرزو

دلم به‌شدت گرفته است و دلتنگِ آرزو هستم. کلی با او حرف زدم تا کمی آرام بگیرم۰

در تروويل نرماندیِ شمالِ فرانسه هستم که یادِ گفتگوهایی افتادم که با آرزو می‌کردم. کنار ساحل، با پای برهنه روی ماسه‌ها قدم می زنم۰ وقتی به خانه برگشتم، حرف‌هایمان را روی کاغذ نوشتم۰

آرزوی نازنینم،

به یاد دارم گفته بودیم که در کارِ خدا نباید دخالت کنیم،

به یاد دارم گفته بودیم که خوش‌اقبال بودیم که از بدوِ تولد تحت حمایتِ مامان (خانم‌خانما کلبادی) بودیم۰

به یاد دارم گفته بودیم که «پذیرش»، مهم‌ترین اصلِ زندگی است۰

به یاد دارم گفته بودیم که مامان بهترین آموزشِ ابتدایی را به ما داد۰

به یاد دارم گفته بودیم که گاهی بی‌خیالی، بهترین انتخاب است۰

به یاد دارم گفته بودیم که بچه‌های خوش‌شانسی بودیم، چون پس از دیپلم، مامان هر دوی ما را برای تحصیلات دانشگاهی به فرانسه فرستاد۰

به یاد دارم گفته بودیم که نباید زندگی را سخت و پیچیده کنیم۰

به یاد دارم گفته بودیم که پس از آسمانی شدنِ مامان، هر دوی ما در اروپا روی پای خودمان ایستاده‌ایم۰

به یاد دارم گفته بودیم که از گرد و غبارِ حسادتِ خیلی‌ها باید گذشت و بی‌خیال شد۰

به یاد دارم گفته بودیم از بی‌توجهی و بی‌مهریِ هم‌خونمان۰۰۰

به یاد دارم گفته بودیم که کینه و کدورت، روحِ آدم را آلوده می‌کند.

به یاد دارم گفته بودیم که دوستانِ خوبی دور و برمان هستند۰

به یاد دارم گفته بودیم که بخشش و رها کردن، چقدر آدم را سبک می‌کند.

به یاد دارم گفته بودیم که بدون کمک و حمایتِ هم‌خونمان، برای زندگی‌مان تلاش کردیم و موفق هم شدیم۰

به یاد دارم گفته بودیم که پاسخِ خوبی، الزاماً خوبی نیست۰

به یاد دارم گفته بودیم که گاهی غریبه‌ها از هم‌خونمان بهترند۰

به یاد دارم گفته بودیم که باید به رفتارِ آدم‌ها توجه کنیم، نه به گفتارشان۰

به یاد دارم گفته بودیم که با تحلیل و تأمل، به واقعیت‌ها رسیده‌ایم۰

آرزو،

به یاد دارم در یکی از نوشته‌هایت نوشته بودی:

«چه افسوس از فرزندِ خانم‌خانما بودن، فرزند نبودن۰۰۰»

خواهر نازنینم آرزو،

و۰۰۰ ای کاش بودی تا بهت می‌گفتم که پس از رفتنت، هیچ‌گونه همدردی از طرفِ هم‌خونمان نسبت به من نشد۰

و۰۰۰ ای کاش بودی تا بهت می‌گفتم که بدجنسی‌های هم‌خونمان نسبت به من بیشتر و بیشتر شد۰

و۰۰۰ ای کاش بودی تا بهت می‌گفتم که امروز به تمامیِ حرف‌های راستین و کلامِ هوشمندانه‌ات رسیده‌ام۰

آرزو،

ای کاش به این زودی نمی‌رفتی و مرا با این‌همه غم و اندوه و ناامیدی تنها نمی‌گذاشتی۰۰۰

سوزان

تروویل (نرماندی)، ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۵

Mon cœur est profondément serré et la nostalgie d’Arézou m’envahit.

J’ai longuement parlé avec elle, en pensée, pour apaiser un peu ma peine.

Je suis à Trouville, en Normandie, au nord de la France, et les souvenirs de nos conversations me reviennent.

Sur la plage, je marche pieds nus sur le sable.

En rentrant à la maison, j’ai couché nos paroles sur le papier.

Ma chère Arézou,

Je me souviens que nous disions qu’il ne faut pas s’immiscer dans les affaires de Dieu.

Je me souviens que nous disions que nous avions eu la chance d’être, dès notre naissance, sous la protection de maman (Khanoom Khanoomâ Kolbadi).

Je me souviens que nous disions que « l’acceptation » est le principe le plus important de la vie.

Je me souviens que nous disions que maman nous avait donné la meilleure éducation de base.

Je me souviens que nous disions que parfois, ne pas s’en faire est le meilleur choix.

Je me souviens que nous disions que nous avions été des enfants chanceuses, car après le baccalauréat, maman nous avait toutes deux envoyées en France pour nos études universitaires.

Je me souviens que nous disions qu’il ne faut pas rendre la vie compliquée et difficile.

Je me souviens que nous disions qu’après que maman est devenue céleste, nous avons toutes deux su nous tenir debout, seules, en Europe.

Je me souviens que nous disions qu’il fallait passer outre la poussière de la jalousie de beaucoup et ne pas s’en soucier.

Je me souviens que nous disions combien l’indifférence et la froideur de notre proche parent nous blessaient…

Je me souviens que nous disions que la rancune et la rancœur polluent l’âme.

Je me souviens que nous disions que nous étions entourées de bons amis.

Je me souviens que nous disions combien pardonner et lâcher prise allège le cœur.

Je me souviens que nous disions que, sans l’aide ni le soutien de notre proche parent, nous avions travaillé pour notre vie et que nous avions réussi.

Je me souviens que nous disions que répondre au bien par le bien n’est pas toujours juste ni nécessaire.

Je me souviens que nous disions que parfois, les étrangers valent mieux que notre propre sang.

Je me souviens que nous disions qu’il faut observer le comportement des gens, non leurs paroles.

Je me souviens que nous disions que par l’analyse et la réflexion, nous étions parvenues aux vérités.

Arézou ,

je me souviens que dans un de tes écrits, tu avais noté :

« Quel regret d’avoir été l’enfant de Khanoom Khanoomâ , sans en avoir été vraiment l’enfant… »

Ma chère sœur Arézou ,

et… si seulement tu étais là pour que je te dise qu’après ton départ, je n’ai reçu aucune compassion de notre proche parent.

Et… si seulement tu étais là pour que je te dise que la méchanceté de notre proche parent à mon égard n’a fait que s’accroître.

Et… si seulement tu étais là pour que je te dise qu’aujourd’hui, j’ai compris toutes tes paroles sincères et ta sagesse.

Arézou ,

Si seulement tu n’étais pas partie si tôt, et ne m’avais pas laissée seule avec tant de chagrin, de tristesse et de désespoir…

Soozan

Trouville (Normandie), le 11 juillet 2025

🍁Souvenir d’Arézou

ياد آرزو

آرزو، خواهرم، فقط یک نسبت خونی نبود؛ بخشی از وجودم من بود.

خاطرات کودکی‌ام بدون او معنا ندارد. در خانه مُزین‌الدوله؛ که صدای خنده‌هایمان در هم می‌پیچید، با هم بزرگ شدیم؛ با شیطنت‌های کودکانه، با دعواهای کوتاه و آشتی‌های سریع، با رازهایی که فقط میان خواهرها معنا پیدا می‌کند. آرزو همیشه برایم پناه بود؛ گاهی بزرگ‌تر از سنش، گاهی مهربان‌تر از آنچه کلمات بتوانند توصیف کنند.

سال‌ها گذشت و زندگی ما را به مسیرهای تازه‌ای برد. مهاجرت، این واژه‌ی سنگین، ما را به فرانسه کشاند. پاریس، شهری غریب اما پر از امید، شاهد فصل تازه‌ای از زندگی ما شد. سه سال کنار هم در پاریس زندگی کردیم؛ سال‌هایی که شاید کوتاه بودند، اما عمیق و ماندگار. در کوچه‌های پاریس قدم زدیم، با دلتنگی‌ها و از دست دادن مامان (خانم خانما) کنار آمدیم و به هم تکیه دادیم. در غربت، خواهر داشتن یعنی تنها نبودن.

بعدها آرزو ازدواج کرد و راهی انگلستان شد. فاصله میان ما بیشتر شد، اما دل‌هایمان هرگز دور نشد. تماس‌هایمان قطع نشد؛ صداهای‌مان از پشت تلفن همچنان گرم و آشنا بود. گاهی من به انگلستان می‌رفتم، گاهی آرزو به پاریس می‌آمد. هر دیدار کوتاه، پر از حرف‌های نگفته، خنده، اشک و خاطره بود؛ انگار زمان می‌ایستاد تا ما دوباره خواهرانه کنار هم باشیم.

امروز، وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم آرزو در تمام فصل‌های زندگی‌ام حضور داشته است؛ از کودکی تا غربت، از نزدیکی تا فاصله. خواهرم، خاطره‌ی تو در من زنده است؛ در هر خیابان، هر صدا، و هر لحظه‌ای که دلم تنگ می‌شود.

اما این پیوند عمیق، در آغاز ژوئن ۲۰۲۳، به شکلی ناگهانی و دردناک گسسته شد.

در اول ژوئن ۲۰۲۳، خواهر عزیز ودوست‌داشتنی‌ام به سوی آسمان پر کشید.

نبودِ آرزوی عزیزم خلأیی بی‌انتها در قلبم بر جا گذاشته است. همه‌چیز مرا به یاد آرزو می‌اندازد. از زمان رفتنش، اندوهی عظیم در وجودم ریشه دوانده است. دیگر آن آدم سابق نیستم. ایمانم، اعتمادم و بخشی از وجودم فرو ریخته و مرا از سوگواری آرام و طبیعی بازداشته است.

روزها از خشم می‌جوشم و شب‌ها از درد به خود می‌پیچم.

این فقدان، چشم مرا به واقعیت‌های تازه‌ای از زندگی گشود؛ واقعیت‌هایی که حتی از عمق زخمم نیز دردناک‌ترند. زندگی‌ام چنین، در گذر از تونلی آکنده از رنج و درد، به مسیر تغییر افتاده است.

آرزو، با آن‌که روحی بسیار حساس داشت، انسانی نیرومند و مصمم بود و همواره همان‌گونه که می‌خواست زندگی می‌کرد. حتی شیوه رفتن از این دنیا را نیز خود برگزید؛ تصمیمی تلخ، اما برخاسته از اراده‌ای استوار.

محبت سيمين مادر بيولوژيک همواره برایش کم‌رنگ بود؛ مادری که اکنون در اسارت و تحت نفوذ کسانی است که مانع ابراز عشق او به ما شده‌اند، حتی به من که دختر بزرگش هستم.

در پایان، سپاسگزارم از همه دوستان و نیز، تا حدودی، از اعضای خانواده که در کنارم بودند و با حمایتی استوار، در سخت‌ترین و دردناک‌ترین لحظات زندگی‌ام همراهی‌ام کردند؛ و هنوز، با قلبی شکسته، ناامید از نزدیک‌ترین کسانی که در نیمه‌راه رهایم کردند…

سپتامبر ۲۰۲۵

Arézou, ma sœur, n’était pas seulement un lien de sang ; elle était une partie de mon âme.

Mes souvenirs d’enfance n’ont aucun sens sans elle.

Dans la maison de Mozayyen-od-Dowleh, où nos rires se mêlaient, nous avons grandi ensemble : avec nos espiègleries d’enfants, nos disputes brèves et nos réconciliations rapides, avec des secrets qui n’ont de sens qu’entre sœurs. Arézou a toujours été pour moi un refuge ; parfois plus mûre que son âge, parfois plus tendre que les mots ne peuvent le décrire.

Les années ont passé et la vie nous a entraînées vers de nouveaux chemins.

L’exil , ce mot si lourd , nous a conduites en France. Paris, ville étrangère mais pleine d’espoir, a été le témoin d’un nouveau chapitre de nos vies. Nous avons vécu trois années ensemble à Paris ; des années peut-être courtes, mais profondes et inoubliables. Nous avons arpenté les rues de Paris, affronté la nostalgie et la perte de maman (Khanoom Khanoomâ), et nous nous sommes soutenues l’une l’autre. En terre étrangère, avoir une sœur, c’est ne pas être seule.

Plus tard, Arézou s’est mariée et est partie vivre en Angleterre. La distance entre nous s’est accrue, mais nos cœurs ne se sont jamais éloignés. Nos appels ne se sont jamais interrompus ; nos voix, à travers le téléphone, restaient chaudes et familières. Parfois j’allais en Angleterre, parfois Arézou venait à Paris. Chaque rencontre, si courte soit-elle, était remplie de paroles non dites, de rires, de larmes et de souvenirs ; comme si le temps s’arrêtait pour nous permettre d’être à nouveau sœurs, côte à côte.

Aujourd’hui, lorsque je regarde en arrière, je vois qu’Arézou a été présente dans toutes les saisons de ma vie : de l’enfance à l’exil, de la proximité à la distance. Ma sœur, ton souvenir est vivant en moi ; dans chaque rue, chaque son, et chaque instant où le manque se fait sentir.

Mais ce lien profond s’est brisé de manière soudaine et douloureuse au début de juin 2023.

Le 1er juin 2023, ma sœur bien-aimée s’est envolée vers le ciel.

L’absence de ma chère Arézou a laissé un vide infini dans mon cœur. Tout me rappelle Arézou. Depuis son départ, une immense tristesse a pris racine en moi. Je ne suis plus la personne que j’étais. Ma foi, ma confiance et une partie de mon être se sont effondrées, m’empêchant de vivre un deuil apaisé et naturel.

Le jour, je bouillonne de colère ; la nuit, je me tords de douleur.

Cette perte m’a ouvert les yeux sur de nouvelles réalités de la vie ; des réalités encore plus douloureuses que la profondeur même de ma blessure. Ainsi, ma vie a basculé, traversant un tunnel rempli de souffrance et de peine, vers un chemin de transformation.

Arézou, bien qu’elle ait eu une âme extrêmement sensible, était une personne forte et déterminée, et elle a toujours vécu comme elle le souhaitait. Même la manière de quitter ce monde, elle l’a choisie elle-même ; une décision amère, mais née d’une volonté inébranlable.

L’affection de Simine, sa mère biologique, lui a toujours fait défaut ; une mère qui est aujourd’hui captive et sous l’influence de personnes qui l’ont empêchée de nous exprimer son amour, même à moi, sa fille aînée.

Enfin, je remercie tous les amis, ainsi que, dans une certaine mesure, les membres de la famille qui ont été à mes côtés et m’ont soutenue avec constance dans les moments les plus difficiles et les plus douloureux de ma vie ; et je reste encore, le cœur brisé, déçue par les plus proches qui m’ont abandonnée en chemin…

Septembre 2025

🍁L’expression de l’amours

وصف حال عشق

به خاطر خودم می‌خواهم

تنهایی کافه رفتن را یاد بگیرم

تنهايی سينما رفتن را

تنهایی مهمانی رفتن را

تنهایی سفر رفتن را

تنهایی خرید کردن را

تنهایی خوابیدن را

که اگر تقدیرم سال ها تنها ماندن بود

از همهٔ این چیزها جا نمانم۰

به خاطر خودم می‌خواهم

ساز بزنم

تا انگشتانم به وقت نبودنش

چیزی را لمس کنند که خوش آهنگ باشد

تا بتوانم بی شراب و بی یار هم مست شوم۰

به خاطر خودم می‌خواهم

خانه‌‌ام را با عکس‌ها ، نقاشي‌ها، مجسمه ها، با گلدان و شمع و عود و موسیقی

سبز و روشن و زنده نگه دارم

تا آشيانه ام آرامشکده ام باشد۰

به خاطر خودم می‌خواهم

دوستان زیادی داشته باشم

که دنیایم را با آدم‌های زیادی قسمت کنم

که دنیایم تنها به یک نفر ختم نشود۰

به خاطر خودم می‌خواهم

کلاس‌های آموزشی بروم

با تکنولوژی پيش بروم

ورزش کنم

کتاب بخوانم

بنویسم

تلويزين نگاه کنم

موسیقی گوش کنم

برقصم

که انرژی نهفته در درونم را

به سمت درستی هدایت کنم۰

به خاطر خودم مي‌خواهم

مهربانی کنم‌

چون درونم مهربان است

که برای دل خود ميکنم۰

به خاطر خودم می خواهم

خودم را ببخشم،

تا حق لذت بردن از زندگی را از خودم نگيرم،

و حق دوباره شروع کردن را برای خودم حفظ کنم۰

به خاطر خودم می‌خواهم

ساعتی را در روز نیایش کنم،

ساعتی را در روز شکر گزار باشم

که نترسم

که در هنگام ترسیدنم به دست هایی که هرگز دریغ نمی‌شوند بیاویزم۰

به خاطر خودم می‌خواهم

خودم را دوست داشته باشم

که کسی نتواند آنقدر بزرگ شود

که وسعت دلم را تصاحب کند

که از آن عبور کند

که در مالکیت بی قید و شرطم را

بی قید و شرط واگذار نکنم۰

به خاطر خودم مي‌خواهم

که او را دوست داشته باشم

که بتوانم آنقدر بزرگ شوم

که وسعت دلش را تصاحب کنم

که از آن عبور کنم

که در مالکيت بی قيد و شرطم را

بی قيد و شرط وا گذار نکنم۰

به خاطر خودم می خواهم میان خودم و دیگران مرزی آرام بکشم، تا قلب و روحم از آسیب در امان بماند۰

به خاطر خودم می‌خواهم

گاهی دستم را بگذارم در دست کودک درونم،

روحم را بگذارم در دست مامان

که خيلی زود از دستش دادم،

بگذارم مرا همراه خود هر جا که دلش خواست ببرد،

که یادم‌ باشد زندگی را آسان بگيرم

زیرا زندگی یک شوخی بیش نیست،

به اشتباه، جدی گرفته شدهٔ ماست۰

به خاطر خودم ميخواهم

دست از آشپزی بکشم

زيرا با خاموشی آرزوی نازنينم

آتش پختن هم از دلم خاموش شد۰

به خاطر خودم ميخواهم

يادبودهايی از آرزوی نازنينم بر جا بگذارم،

تا نامش در گذر زمان، برای هميشه پايدار بماند۰

به خاطر خودم ميخواهم

کتابی برای آرزو چاپ کنم

تا روحش شاد شود۰

به خاطر خودم ميخواهم شادی کنم

تا بتوانم با غم از دست دادن آرزوی نازنينم کنار بيايم۰

به خاطر خودم ميخواهم

که به تراپيهايم ادامه دهم

و آرامش درونم را حفظ کنم۰

به خاطر خودم می‌خواهم

خودم را فراموش نکنم

خودم را فراموش نکنم

خودم را فراموش نکنم

تا از امروز

برای سال‌های پیری

به تلخ ترين شکل ممکن دچار فراموشی نشوم۰

به خاطر خودم ميخواهم

فراموش نشوم و

تولدم را با دوستام

خوشحالی کنم۰

سوزان،

پاریس

دوم دسامبر ۲۰۲۵

🌹🌸🍃🌹🌸🍃🌹🌸

Je veux, pour moi-même,

apprendre à aller seule au café,

à aller seule au cinéma,

à aller seule aux fêtes,

à voyager seule,

à faire les courses seule,

à dormir seule —

car si mon destin est de rester seule pendant des années,

je ne veux rien manquer de tout cela.

Je veux jouer de la musique

pour moi-même,

pour que mes doigts, en son absence,

touchent quelque chose d’harmonieux,

afin que je puisse m’enivrer

sans vin et sans amour.

Pour moi-même,

je veux garder mon appartement vivant et lumineux avec des photos, des tableaux, des sculptures, des plantes, des bougies, de l’encens et de la musique , afin que mon nid soit un refuge de paix.

C’est pour moi-même que je veux cesser de cuisiner, car avec l’extinction de ma chère Arézou ,

le feu de la cuisine s’est éteint aussi dans mon coeur.

Je veux, pour moi-même,

avoir beaucoup d’amis,

partager mon monde avec beaucoup de personnes,

et que mon monde ne se limite pas à une seule personne.

Je veux, pour moi-même :

suivre des cours de formation,

avancer avec la technologie,

faire du sport,

lire des livres, écrire,

regarder la télévision,

écouter de la musique, danser,

afin de diriger l’énergie cachée en moi dans la bonne direction.

Je veux être bienveillante pour moi-même,

parce que la bonté est en moi,

et c’est pour mon propre cœur que je le fais.

Pour moi-même, je veux parfois poser ma main dans celle de mon enfant intérieur,

déposer mon âme dans les mains de ma Maman,

que j’ai perdue bien trop tôt,

la laisser m’emmener où bon lui semblera, pour me rappeler qu’il faut prendre la vie avec légèreté,

car la vie n’est rien d’autre qu’une plaisanterie,

prise trop au sérieux par nous.

Pour moi-même, je veux

laisser des souvenirs de ma chère Arézou,

afin que son nom demeure à jamais à travers le temps.

Je souhaite faire éditer un livre pour Arézou, afin que son âme repose en paix.

Je veux, pour moi-même,

me pardonner,

afin de ne pas me priver du droit de savourer la vie,

et de préserver pour moi le droit de recommencer.

Pour moi-même,

je veux consacrer une heure chaque jour à la prière,

une heure chaque jour à la gratitude,

à ne pas avoir peur,

et lorsque la peur m’envahit,

m’accrocher à ces mains qui ne se refusent jamais.

Pour moi-même, je veux

m’aimer moi-même,

afin que personne ne puisse devenir assez grand

pour s’emparer de l’immensité de mon cœur,

pour le traverser,

et pour que je ne cède plus ma tendresse inconditionnelle

sans condition.

Pour moi-même que je veux

l’aimer,

pour pouvoir grandir assez

pour conquérir l’immensité de son cœur,

pour la traverser,

pour ne pas céder

ma possession inconditionnelle

sans condition.

Pour moi-même , je veux tracer une frontière paisible entre moi et les autres, afin que mon cœur et mon âme restent à l’abri des blessures.

Je veux continuer mes thérapies pour moi-même

et préserver ma paix intérieure.

Je veux être heureuse pour moi-même,

afin de pouvoir surmonter la tristesse d’avoir perdu ma chère Arézou.

Pour moi-même,

je veux ne pas m’oublier,

ne pas m’oublier,

ne pas m’oublier,

afin que, dès aujourd’hui,

dans les années de vieillesse,

je ne sois pas frappée de la plus amère des oublis.

Pour moi-même, je veux ne pas être oubliée et fêter mon anniversaire avec mes amis۰

Souzan,

Paris, le 2 décembre 2025

❤️❤️❤️❤️

🍁Accepter le chagrin

پذيرش غم

۲۰۲۳–۲۰۲۵

پذیرش غم و بازگشت به زندگی

دو سال و نیم پیش خواهر نازنینم، آرزو، را در یک حادثهٔ غیرمنتظره از دست دادم۰

بعد از این فاجعه، قلبم درد گرفت و پاره شد۰

تازه فهمیدم «غم و اندوه» واقعی چیست۰

نیمه‌ای از وجودم رفت؛ قابل مقایسه با دیگران نیست۰۰۰

این «اندوه»

چگونه در وجودم حرکت می‌کند،

چگونه با من زندگی می‌کند،

چگونه جزئی از سلول‌هایم شده است۰

اندوه در وجودم خانه کرده؛

یک خانهٔ دائمی۰

اما دارم یاد می‌گیرم با آن زندگی کنم،

تا دوباره لبخند و شادی به من بازگردد،

اما نه مثل گذشته۰۰۰

سوگ، دردی بی‌درمان است۰

شادی فقدان غم نیست؛

شادی کنار آمدن با غم است۰

با رفتن آرزو، به خودم آمدم

و به حرف‌های راستین و کلام هوشمندانه‌اش رسیده‌ام۰

تولدت مبارک، آرزوی نازنینم.

روحت شاد، یادت پاینده.

خواهر داغ‌دیده‌ات،

سوزان

پاریس، ششم دسامبر ۲۰۲۵ (۱۵ آذرماه ۱۴۰۴)

2023–2025

Accepter le chagrin et revenir à la vie :

Il y a deux ans et demi, j’ai perdu ma chère sœur, Arézou, dans un accident imprévu.

Après cette tragédie, mon cœur a souffert et s’est brisé.

J’ai alors compris ce qu’est le véritable « chagrin ».

Une moitié de mon être est partie ;

incomparablement différente des autres…

Ce « chagrin »

comment il se déplace en moi,

comment il vit avec moi,

comment il est devenu une partie de mes cellules.

Le chagrin a trouvé sa maison en moi ;

une maison permanente.

Mais j’apprends à vivre avec lui,

pour que le sourire et la joie me reviennent,

mais pas comme avant…

Le deuil est une douleur sans remède.

La joie n’est pas l’absence de chagrin ;

la joie est d’accepter le chagrin.

Avec le départ d’Arézou, je me suis retrouvée et j’ai atteint ses paroles sincères et ses propos intelligents.

Joyeux anniversaire, ma chère Arézou.

Que ton âme repose en paix, et que ton souvenir reste vivant.

Ta sœur en deuil,

Soozan

Paris, le 6 décembre 2025

‌

‌

،

‌