Souvenirs 😇 خاطره ها

🍁J’ai 2 ans

من دو ساله‌ام

دو ساله بودم ، حرف می‌زنم، راه می‌روم، از در و ديوار بالا می‌روم، می‌پرم، می‌دوم و پر از انرژی هستم.

هر روز واژه‌های جدید یاد می‌گیرم و کم‌کم جمله‌های کوتاه می‌سازم.

می‌توانم اشیاء را بر اساس شکل و رنگ دسته‌بندی کنم.

گاهی شروع کرده‌ام که روی لگن بنشینم.

می‌توانم با انگشت چیزی را که می‌خواهم نشان بدهم و اسم آدم‌هایی را که دوست دارم بگویم، مثل «مامان».

دستورهای ساده‌ای مثل «به من بده»، «بیا»، «باز هم» را می‌فهمم.

حرکت‌های بزرگ‌ترها را تقلید می‌کنم: جارو کردن، غذا دادن به عروسک، تلفن‌زدن با اسباب‌بازی.

احساساتم را واضح‌تر بیان می‌کنم: زیاد می‌خندم، اعتراض می‌کنم، «نه» می‌گویم و بغل می‌خواهم.

دوست دارم قایم‌موشک بازی کنم، با عروسک بازی کنم، عکس نگاه کنم و وقتی موسیقی می‌شنوم برقصم.

در این سن هنوز پستانک می‌گرفتم.

در همین زمان بود که خواهرم آرزو به دنیا آمد. یادم نمی‌آید، اما بزرگ‌ترها برایم گفته‌اند که برای من مثل این بود که یک عروسک تازه وارد خانه‌مان شده است۰

J’avais 2 ans , je parle, je marche, je grimpe, je saute, je cours et je déborde d’énergie.

J’apprends de nouveaux mots chaque jour et je commence à faire de petites phrases.

J’aime jouer à cache-cache, jouer à la poupée, regarder des images et danser quand j’entends de la musique.

Je sais trier les objets par forme et par couleur.

Je commence parfois à m’asseoir sur le pot.

Je sais montrer du doigt ce que je veux et nommer les personnes que j’aime, comme « maman ».

Je comprends de petites consignes comme « donne-moi », « viens », « encore ».

J’imite les gestes des grands : balayer, nourrir une poupée, téléphoner avec un jouet.

J’exprime mes émotions plus clairement : je ris beaucoup, je proteste, je dis “non”, je demande des câlins.

À cet âge-là, je prenais encore la tétine.

C’est à ce moment que ma sœur Arézou est née. Je ne m’en souviens pas, mais les adultes m’ont raconté que pour moi, c’était comme si une nouvelle poupée était arrivée à la maison.

🍁J’ai 4 ans

من چهار ساله‌ام

من چهار ساله بودم و مرحله‌ای مهم از رشد خود را می‌گذراندم؛ مرحله‌ای میان کودکیِ اولیه و سنِ پیش‌دبستانی. اکنون محیط اطرافم را بهتر از زمانی که دو ساله بودم درک می‌کردم، نیازهایم را واضح‌تر بیان می‌کردم و بیشتر با اطرافیانم تعامل داشتم۰

مامان و سیمین مرا به عکاسیِ تهران برده بودند و از همهٔ ما عکسِ زیبایی گرفته شد۰

J’avais quatre ans et je traversais une étape essentielle de mon développement, entre la petite enfance et l’âge préscolaire. J’appréhendais désormais mieux mon environnement qu’à deux ans, j’exprimais plus clairement mes besoins et j’interagissais davantage avec mes proches.

Maman et Simine m’avaient emmenée au studio photo de Téhéran, et une belle photo de nous tous y avait été prise.

🍁J’ai 6 ans

من شش ساله‌ام

شش‌ساله بودم، از پنجرهٔ خانه مشغول تماشای خیابان مُزین‌الدوله بودم که دیدم شعله کتابچی دختر همسایه از جلوی خانه‌مان رد می‌شود و با لذت لواشک ترش می‌خورد. دوان‌دوان نزد مامان (خانم‌خانما) رفتم و با اداهای کودکانه‌ام و با تقلیدِ ملچ‌ومولوچِ دختر همسایه، با زبان بچگانه به او فهماندم که «این‌طوری، اون‌طوری…» می‌کنند و من هم می‌خواهم۰

بعد از قهقهه‌های خنده‌اش، برایم لواشک تهیه کرد. این اولین‌بار بود که لواشک می‌خوردم۰

J’avais six ans. Depuis la fenêtre de la maison, j’observais la rue Mozayyen-od-Doleh lorsque j’ai vu Sholeh Ketabchi, la fille de notre voisine, passer devant notre maison en mangeant avec plaisir du lavashak bien acide.

Je me suis précipitée vers maman (Khanoom Khanoomâ) et, avec mes gestes d’enfant et en imitant les bruits de “mlatch-mloutch” de la voisine, j’ai essayé, avec mon langage enfantin, de lui faire comprendre que « comme ça, comme ça… » elle mange, et que moi aussi j’en voulais.

Après ses éclats de rire, elle m’en a acheté. C’était la première fois que je mangeais du Lavâshak (est une friandise traditionnelle Iranienne).

🍁J’ai 8 ans

من هشت ساله‌ام

تولد هشت‌سالگی‌ام، مامان ما را به یک آتلیهٔ عکاسی برد. چند عکس قشنگ گرفتیم؛ یادگاری‌های ارزشمندی که هرگز فراموششان نمی‌کنم. من دوست دارم این لحظه‌های زیبا را در کنار خواهرِ شش‌ساله‌ام با ثبت کردن هر لحظهٔ مهم، ماندگار کنم۰

Pour mes 8 ans, Maman nous a emmenés dans un studio photo. Nous avons pris de jolies photos, des souvenirs précieux que je n’oublie pas. J’aime immortaliser ces beaux instants avec ma sœur de 6 ans à mes côtés, en capturant chaque moment important.

🍁J’ai 10 ans

من ده ساله‌ام

روزی را به یاد دارم که ده‌ساله بودم. در زنگ تفریحِ مدرسهٔ ژاندارک، من و آرزو یکدیگر را در حیاط مدرسه پیدا کردیم. هنگام بازی، برای خرید چیزی بالای بوفهٔ مدرسه رفته بودم که چند نفر از بچه‌های بزرگ‌تر مرا هل دادند. از بالای بوفه به زمین افتادم و سرم شکست.

به یاد دارم که تمام صورتم پر از خون شده بود. مادمازل ژاکلین، دبیر فرانسه، مرا در آغوش گرفت تا به درمانگاه مدرسه ببرد… با همان حال، در آغوش مادمازل ژاکلین، آرزوی هشت ساله و کوچولو را می‌دیدم که گريه ميکرد ، خیلی هول کرده بود و پشت سر مادمازل می‌آمد تا مرا تنها نگذارد۰

Je me souviens d’un jour où j’avais dix ans. Pendant la récréation à l’école Jeanne-d’Arc, Arézou et moi nous étions retrouvées dans la cour. En jouant, j’étais montée sur le comptoir du buffet de l’école pour acheter quelque chose, quand plusieurs élèves plus grands m’ont poussée. Je suis tombée du haut du comptoir et je me suis ouvert la tête.

Je me souviens que tout mon visage était couvert de sang. Mademoiselle Jacqueline, notre professeure de français, m’a prise dans ses bras pour m’emmener à l’infirmerie de l’école… Et malgré mon état, dans les bras de Mademoiselle Jacqueline, je voyais la petite Arézou, âgée de huit ans, qui pleurait, complètement paniquée, et qui suivait Mademoiselle pour ne pas me laisser seule.

🍁J’ai 12 ans

من دوازده ساله‌ام

روز ديگری را به یاد می‌آورم که دوازده ساله بودم و از مدرسهٔ ژاندارک زنگ زده بودند خونه و گفته بودند که من به‌شدّت بیمار هستم…

مامان مهربانم، خانم‌خانمای گل، فوراً آمد دنبالم، مرا با تاکسی به خانه برد و با روش‌های سنتی و طبّ گیاهی درمانم کرد۰

Je me souviens d’un autre jour où j’avais douze ans : l’école Jeanne – d’Arc avait appelé à la maison et avait dit que j’étais très malade…

Ma maman bien-aimée, ma chère « Khanoom Khanoomâ », est venue immédiatement me chercher, m’a ramenée à la maison en taxi et m’a soignée avec des méthodes traditionnelles et de la médecine par les plantes.

🍁J’ai 14 ans

من چهارده ساله‌ام

۱۴ ساله بودم که پدر بزرگم آقاجونِ عزیزم را از دست دادم. چند روز بعد از این اتفاق، دچار تبِ شدیدی شدم و تنها باری بود که مامانِ عزیزم نتوانست تب مرا سریع پایین بیاورد. نگرانی را در چشمانش می‌دیدم و آن روز مجبور شد فوراً با دکتر تماس بگیرد. به گفتهٔ دکتر، از دست دادن آقاجون و دیدن مراسم‌ها به من شوک وارد کرده بود… با اینکه مامانِ عزیزم خودش عزادارِ همسرش بود، اما چندین روز و شب کنارم ماند. او نه تنها دستورات پزشک را انجام می‌داد، بلکه با روش خودش و با طبِ گیاهی مرا بهبود بخشید۰

J’avais 14 ans lorsque j’ai perdu mon cher grand-père (Âghâ-Joun). Quelques jours après cet événement, j’ai eu une forte fièvre, et ce fut la seule fois où ma chère maman n’a pas réussi à la faire baisser rapidement. Je voyais l’inquiétude dans ses yeux, et ce jour-là, elle a dû appeler le médecin en urgence. Selon le médecin, la perte de mon grand-père et la vision des cérémonies m’avaient provoqué un choc… Bien que ma chère maman soit elle-même en deuil de son mari, elle est restée à mes côtés jour et nuit pendant plusieurs jours. Non seulement elle suivait les instructions du médecin, mais elle m’a aussi soignée avec ses propres méthodes et la médecine par les plantes.

🍁J’ai 16 ans

من شانزده ساله‌ام

در شانزده‌سالگی یکی از مهم‌ترین دوره‌های دوران تحصیلم را می‌گذراندم۰ به اندازه‌ای بزرگ شده بودم که بتوانم اهمیت آینده را درک کنم، اما هنوز آن‌قدر جوان بودم که بدون هیچ حد و مرزی رؤیاپردازی کنم. مدرسه جایی بود که شخصیت خود را می‌ساختم؛ میان کلاس‌ها، دوستان، خنده‌ها و گاهی تردیدها. هر روز تجربه‌ای تازه با خود می‌آورد و در همان سن بود که بیشتر خودم را شناختم و توانستم توانایی‌ها و خواسته‌هایم را کشف کنم۰ شانزده‌سالگی‌ام در مدرسه برایم خاطره‌ای ارزشمند باقی مانده؛ سرشار از یادگیری، دوستی و لحظه‌های ساده اما فراموش‌نشدنی۰

‌À seize ans, je vivais l’une des périodes les plus marquantes de ma scolarité. J’étais assez grande pour comprendre les enjeux de l’avenir, mais encore jeune pour rêver sans limites. L’école était un lieu où je construisais ma personnalité : entre les cours, les amis, les rires et parfois les doutes. Chaque journée apportait quelque chose de nouveau, et c’est à cet âge-là que j’ai commencé à mieux me connaître, à découvrir mes forces et mes envies. Mes seize ans à l’école restent pour moi un souvenir précieux, fait d’apprentissage, d’amitié et de moments simples mais inoubliables.

🍁J’ai 18 ans

من هجده ساله‌ام

در هجده‌سالگی یکی از مهم‌ترین سال‌های زندگی‌ام را می‌گذراندم: سالی که باید برای دیپلمم آماده می‌شدم. در این دوره، هم احساس جوانی می‌کردم و هم حس می‌کردم کم‌کم وارد دنیای بزرگسالی می‌شوم. خیلی درس می‌خواندم و گاهی می‌ترسیدم که موفق نشوم، اما تمام تلاشم را می‌کردم.

خوشبختانه مامان همیشه کنارم بود و از من حمایت می‌کرد. حضورش، نصیحت‌هایش و توجه‌های کوچکش باعث می‌شد انگیزه‌ام را حفظ کنم. حتی وقتی استرس داشتم، او همیشه حرف‌هایی برای آرام‌ کردنم پیدا می‌کرد.

هجده‌سالگی برایم لحظه‌ای خاص بود؛ چون می‌فهمیدم بزرگ می‌شوم، اما هنوز می‌توانم روی مامان حساب کنم. و وقتی دیپلمم را گرفتم، این فقط موفقیت من نبود، بلکه موفقیت او هم بود، چون به من قول داده بود که برای ادامهٔ تحصیلم مرا به فرانسه بفرستد…سالی سخت و بسیار مهم در زندگی‌ام.

À dix-huit ans, je vivais une année importante : celle de mon bac. C’était une période où je me sentais à la fois jeune et en train de devenir adulte. Je révisais beaucoup, j’avais parfois peur de ne pas y arriver, mais je faisais de mon mieux.

Heureusement, ma maman était toujours là pour me soutenir. Sa présence, ses conseils et ses petites attentions m’aidaient à rester motivée. Même quand j’étais stressée, elle trouvait les mots pour me rassurer.

Mes 18 ans ont été un moment spécial : je comprenais que je grandissais, mais que je pouvais toujours compter sur ma maman. Et quand j’ai eu mon bac, ce n’était pas seulement ma réussite, c’était aussi la sienne,

Parce qu’elle m’avait promis de m’envoyer en France pour poursuivre mes études.

Une année difficile et très importante dans ma vie.

🍁Après mes dix-huit ans

پس از هجده‌سالگی‌ام

سال‌های سال پس از ۱۸ سالگی‌ام در پاریس گذشت؛ شهری که به من آموخت چگونه تنها باشم و در عین حال خودم را پیدا کنم.

در خیابان‌هایش بزرگ شدم، با زبانی که از کودکی ميشناختم، با دلتنگی‌ها کنار آمدم و یاد گرفتم ایستادن روی پاهای خودم .

پاریس فقط یک شهر نبود؛ فصلی طولانی از بلوغ، زخم، امید و دوباره‌ساختنِ من بود.

De longues années se sont écoulées à Paris après mes dix-huit ans ; une ville qui m’a appris à être seule tout en me retrouvant moi-même.

J’y ai grandi, j’y ai appris à penser dans une langue que je connaissais depuis l’enfance, à apprivoiser la nostalgie et à tenir debout par mes propres forces.

Paris n’était pas seulement une ville ; c’était un long chapitre de maturité, de blessures, d’espoir et de reconstruction de moi-même.