La dernière enfant 👩 آخرين فرزند

🍁Deux caractères différents🍁

دو شخصیت متفاوت

سوزان و آرزو، دو شخيت قوی؛

آرزو آخرین فرزند و تهِ تغاریِ مامان بود. ما دو نفر با دو سال اختلاف سنی، اما مثل دوقلوها به هم نزدیک بودیم، با اخلاق‌هایی کاملاً متفاوت۰

من آدم‌ها را همان‌طور که هستند می‌پذیرم و در بیشتر رابطه‌ها این من بودم که سعی می‌کردم آن‌ها را حفظ کنم. اما بعد از رفتنِ آرزو، دیگر نمی‌توانم با همه کنار بیایم…

آرزو از من بسیار حساس‌تر بود و احساسش نسبت به آدم‌ها عمیق‌تر و قوی‌تر. متأسفانه نگاهش به دنیا و به آدم‌ها اغلب منفی بود.

بخشی از دردِدل‌هایی که آرزو چند سال پیش با مامان در میان گذاشته بود را در پاراگراف بعدی می‌خوانید.

Soozan et Arézou, deux personnalités fortes ;

Arézou était la benjamine, la petite dernière de maman. Nous n’avions que deux ans d’écart, mais nous étions proches comme des jumelles, avec des caractères pourtant complètement différents.

J’accepte les gens tels qu’ils sont et, dans la plupart de mes relations, c’était moi qui faisais l’effort de les préserver. Mais après le départ d’Arézou, je n’arrive plus à m’entendre avec tout le monde…

Arézou était bien plus sensible que moi, et ses sentiments envers les gens étaient plus profonds et plus intenses. Malheureusement, son regard sur le monde et sur les autres était souvent négatif.

Dans le paragraphe suivant, vous lirez une partie des confidences qu’Arézou avait partagées avec maman il y a quelques années.

🍁Les confidences d’Arézou

دردِ دل‌های آرزو

مامان رفت۰۰۰

خاطره هاش موند۰۰۰

و نامه هاش، نصيحتاش از درس خوندن۰۰۰

سوزان موند۰۰۰

آرزو موند۰۰۰

مامان رفت ۰۰۰

خاطره هاش موند۰۰۰

و نامه هاش، نصيحتاش از غريبه ها۰۰۰

از غريبه های غربت۰۰۰

از غريبه های آشنا۰۰۰

مامان رفت۰۰۰

خاطره هاش موند۰۰۰

خاطرهٔ سوزان۰۰۰

خاطرهٔ آرزو۰۰۰

چه سخت از خاطره، فقط خاطره بودن و

بس۰۰۰

چه سخت از فرزند خانم خانما، فرزند نبودن و

بس۰۰۰۰

چه آسان پيش بينی ها، پيش بينی های

تلخ و بس۰۰۰

چه آسان سختی ها، سختی های ما و

بس۰۰۰

چه آسان برفت آن خانم خانما از چنگ اين دنيا – آسان تر از غارت ثروتش با چنگ غريبه هاى آشنا۰۰۰

غريبه هاى آشنا يى كه سال هاى سال

نبودند، جز غريبه هاى غريبه و بس۰۰۰۰

چه آسان سختی ها فراموش شدند با رفته ها و

بس۰۰۰۰

مامان رفت….مامان رفت….مامان رفت۰۰۰

💔روحت شاد مامان جون دلم

فرزند آخرت، ته تقاری، عصای دستت

آرزو

۲۰۲۱

Maman est partie…

Ses souvenirs sont restés…

Ses lettres aussi, ses conseils pour les études…

Soozan est restée…

Arézou est restée…

Maman est partie…

Ses souvenirs sont restés…

Ses lettres aussi, ses conseils venus des inconnus…

Des inconnus de l’exil…

Des inconnus pourtant familiers…

Maman est partie…

Ses souvenirs sont restés…

Le souvenir de Soozan…

Le souvenir d’Arézou…

Comme il est difficile

de n’être plus qu’un souvenir,

et rien de plus…

Comme il est difficile

de ne plus être l’enfant de cette Khanoom Khanoomâ ,

et rien de plus…

Comme les prévisions étaient faciles,

des prévisions amères,

et rien de plus…

Comme les épreuves ont été faciles,

nos épreuves à nous,

et rien de plus…

Comme cette Khanoom Khanoomâ est partie facilement

des griffes de ce monde,

plus facilement encore que le pillage de sa fortune

par des étrangers familiers…

Des étrangers familiers

qui, durant de longues années,

n’étaient rien d’autre

que de parfaits inconnus…

Comme les difficultés ont été vite oubliées

avec ceux qui sont partis,

et rien de plus…

Maman est partie… maman est partie… maman est partie…

💔 Repose en paix, chère maman.

Ton dernier enfant,

le plus jeune,

ton appui,

Arézou

2021

🍁Action de grâce

شکر گزاری

آرزو ایمان عمیقی به خدا داشت و همواره زبانش به شکرگزاری از پروردگار باز بود. در سخت‌ترین و ساده‌ترین لحظات زندگی، شکر خدا را فراموش نمی‌کرد. پس از او، در خانه‌اش دفترچه‌ای پیدا کردم که در آن، برای بسیاری از نعمت‌ها و اتفاقات کوچک و بزرگ زندگی، از خداوند سپاسگزاری کرده بود. آن دفترچه گواه دلِ آرام، ایمان راسخ و روحِ شکرگزارِ او بود۰

این هم نمونه‌ای از نوشته‌هایش۰

۱-«خدايا شکرت امروز روز خوبی بود»،

۲- «خدايا شکرت از خانهٔ زيبايم»،

۳- «خدايا شکرت که دوست داشتنی هستم»،

۴- «خدايا شکرت که دوستهای خوبی دارم ❤️»،

۵- «خدايا شکرت که بيش از هميشه مراقب افکارم بودم ❤️»،

۶- «خدايا شکرت که صبحم را با مديتاسون شروع کردم»۰

Arézou avait une foi profonde en Dieu et sa langue était toujours prête à le remercier. Dans les moments les plus difficiles comme dans les plus simples de la vie, elle n’oubliait jamais de rendre grâce à Dieu. Après son départ, j’ai trouvé dans sa maison un carnet dans lequel elle exprimait sa gratitude envers le Seigneur pour de nombreuses bénédictions et pour les petits comme les grands événements de sa vie. Ce carnet témoignait de son cœur apaisé, de sa foi inébranlable et de son esprit reconnaissant.

Voici également un exemple de ses écrits.

1- « Mon Seigneur merci , aujourd’hui a été une bonne journée. »

2- « Mon Seigneur merci pour ma belle maison. »

3- « Mon Seigneur merci de m’aimer telle que je suis. »

4- « Mon Seigneur merci d’avoir de si bons amis ❤️. »

5- « Mon Seigneur merci d’avoir été plus attentif(ve) que jamais à mes pensées ❤️. »

6- « Mon Seigneur merci d’avoir commencé ma matinée par la méditation. »

🍁Un visage né de la lumière

–